Απρόοπτα..

Λοιπόν ναι.. οι εκπλήξεις είναι πολύ ωραίες σίγουρα. Μα μόνο όταν είναι ευχάριστες είναι καλοδεχούμενες. Τι συμβαίνει τώρα; Τελικά δίκιο είχα χθες.. το ένα χτύπημα διαδέχεται το άλλο και δεν μπορώ να καταλάβω πότε η αλυσίδα (αν πρόκειται για αλυσίδα δηλαδή) θα σταματήσει. Υπάρχει μήπως τρόπος να σπάσει ή θα πρέπει να περιμένουμε υπομονετικά να φτάσει στο τέλος; Γιατί έχω την εντύπωση ότι προστίθενται συνεχώς κρίκοι και δε θα τελειώσουν ποτέ.
Ναι ναι και μετά σου λέει ''μην αγχώνεσαι.. μόνο κακό στην υγεία σου καταφέρνεις να κάνεις με το άγχος και το έχεις διαπιστώσει επανειλημμένα..''. Μα καλά είμαστε με τα σωστά μας; Είναι δυνατόν να μην αγχώνεται κανείς όταν πλέον τρέμει να σηκωθεί το πρωί γιατί ''ποιος ξέρει τι θα μου προκύψει σήμερα πάλι;'' ;; Και πάλι ουφφφ...
Μακάρι όλοι να μπορούσαν να ζουν ανέμελα ή έστω με τις μικρές μονάχα σκοτούρες της καθημερινότητας χωρίς το φόβο των δυσάρεστων εκπλήξεων που επισκιάζει την ευτυχία τους. Δύσκολο να ζήσεις τη Ζωή χωρίς φόβο για το αύριο αλλά μακάρι να μπορέσει να γίνει πράξη για τους πολλούς..
Πού θα πάει; Υπομονή... Θα γυρίσει ο τροχός, δε θα γυρίσει;

Βαρύς Χειμώνας Έρχεται..

Κάτι δεν πάει καλά. Ακόμα προσπαθώ να το προσδιορίσω αυτό το κάτι βέβαια αλλά πού θα μου πάει; Ο επιμένων νικά. Δεν ξέρω τι συμβαίνει η αλήθεια είναι. Έχω την εντύπωση ότι η αυτοπεποίθηση και η όρεξη για ζωή έρχονται και φεύγουν. Μάλλον δεν είναι και τόσο καλό αυτό ε; Ο καθένας λέει έχει και τα προβλήματά του. Τι κάνει όμως κάποιος όταν τα προβλήματά του αντί να μειώνονται αυξάνονται; Αδυνατεί να αντιμετωπίσει αυτά που έχει και σιγά σιγά έρχονται να προστεθούν κι άλλα στα ήδη υπάρχοντα.. Τι καλά..!
Μα αλήθεια δεν μπορώ να καταλάβω πώς τα φέρνει η Ζωή έτσι πια. Η ισορροπία έχει γείρει προς τη λάθος κατεύθυνση και τα αρνητικά κυριαρχούν. Πώς μπορεί να επαναφέρει κανείς την ισορροπία αυτή; Πώς μπορεί κανείς να βρει την ησυχία του; Είναι μόνος ή υπάρχει και κάποιος που μπορεί και έχει την υπομονή να τον ακούσει και να τον βοηθήσει; Χμ και πόσοι είναι αυτοί οι ''κάποιοι'' εκεί έξω άραγε... Να υπάρχει αλήθεια ένας ''κάποιος'' για τον καθένα από εμάς; Ουτοπικό ακούγεται...
Πάλι θέτω πολλά ερωτήματα μου φαίνεται.. Δεν ξέρω δεν ξέρω. ''Life sucks'' ή ''Life sucks for now'' ; Ουφφφφφ... Μάλλον είναι όπως το πάρει κανείς, ε; Αλλά ρε παιδί μου... να... τον πιάνει τον άλλο και το παράπονο καμιά φορά και λέει: ''Μα καλά.. κι αυτή τη δοκιμασία εγώ θα την περάσω;;'' Ωραία.. άντε να του απαντήσεις τώρα...
Τέλος. Αμφιβολίες, προβληματισμοί, θεωρίες, απορίες and the hits just keep on coming..
Πόσο προσωρινή μπορεί να είναι μια κατάσταση και πώς μπορούμε να επιταχύνουμε την ανατροπή της;;

Whatever..

Ανάρτηση ύστερα από δύο μήνες... Και η αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχει ούτε μία συγκροτημένη σκέψη. Η κυκλοθυμία έχει κυριεύσει τόσο πολύ το μυαλό και το κορμί και τελικά καμία λειτουργία δεν επιτελείται σωστά. Το απόλυτο χάος! (;;)

Μα δεν είναι αυτό το θέμα που με απασχολεί αυτή τη στιγμή. Μια λέξη μόνο: αναβολή. Αφού μπορείς να το κάνεις τώρα, γιατί να το αναβάλεις για άλλη φορά; Είτε πρόκειται για διάβασμα, είτε για ένα τηλεφώνημα ή δουλειές σπιτιού ή κάποιο ραντεβού. (!) Γιατί να μην κάνεις ο, τι μπορείς, όταν μπορείς ακόμη κι αν δε συμπίπτει με το ''όταν θέλεις''; Αν το πετύχεις αυτό, θα έχεις χρόνο και για σχέδια για το μέλλον..! Σε αντίθετη περίπτωση καταλήγεις να δίνεις λόγους που δεν μπορείς να κρατήσεις..
Και υπενθυμίζεις συνεχώς στον εαυτό σου ή/και στο διπλανό σου ''Πρέπει να κάνω αυτό'', ''Πρέπει να κάνεις εκείνο''. Και αυτό που παίρνεις ως αντάλλαγμα είναι να προβληματίζεσαι χειρότερα και να αισθάνεσαι άσχημα τελικά. Γιατί μένεις με την εντύπωση ότι ασκείς πίεση. Και μετά; Μετά ακολουθούν εσωτερικοί διάλογοι: ''Μήπως δε με αφορά;''. ''Μα όχι εγώ για καλό το λέω για να μπορέσει μετά να κάνει κι αυτό κι εκείνο και το άλλο.''. ''Μήπως γίνομαι κουραστική;''. ''Μα καλύτερα να γίνω κουραστική τώρα και να με ευχαριστεί μετά παρά να στενοχωριέμαι στο τέλος κι εγώ με την αποτυχία.''. Τώρα γιατί συμβαίνει αυτό δε γνωρίζω να πω με σιγουριά. Ίσως φταίει ότι νοιαζόμαστε πολύ. Νιώθουμε πολύ. Ενδιαφερόμαστε και αγαπάμε πολύ. Ίσως, ξέρω κι εγώ; Μα συγγνώμη, τι θα πει πολύ και λίγο; Γιατί να βάζουμε μέτρο και όρια στα συναισθήματά μας και στις σκέψεις μας και να μην πράττουμε όπως νιώθουμε εκείνη ακριβώς τη στιγμή; Τι καταπίεση κι αυτή... Αλλά έτσι είναι η Ζωή από ο, τι φαίνεται. Και τελικά αυτό που μένει είναι το Σαββατοκύριακο που χαράμισες και εκείνη η υπέροχη σκέψη που ξεκινά με τη φράση ''Έπρεπε να...''. Τι έπρεπε επιτέλους; Ποιο είναι το λάθος και ποιο το σωστό; Κι αν δεν έπρεπε;;

''Don't want your hand this time.. I'll save myself...''

Η ζωή είναι τόσο μικρή και απρόβλεπτη τελικά. Από τη μια στιγμή στην άλλη όλα ανατρέπονται, όλα αναθεωρούνται, άνθρωποι αλλάζουν. Τελικά τόσο εύκολο είναι να γίνει μια αλλαγή; Ακόμα και μια εσωτερική αλλαγή.. που την καταλαβαίνεις μόνο εσύ ο ίδιος και κανένας άλλος γύρω σου. Διαβάζω πολύ τελευταία (δεν ξέρω πώς συνέβη αυτο αλήθεια). Από τη μια Ακτινολογία, από την άλλη λογοτεχνία, από την άλλη ποίηση, από την άλλη φιλοσοφία.. Και διαβάζω και διάφορα blogs ταυτόχρονα και προσπαθώ να βγάλω συμπεράσματα. Τίποτα όμως; Και άκρη δε βγάζω και δεν καταφέρνω να εξωτερικεύσω την αλλαγή. Θα μου πείτε τώρα.. γιατί να την εξωτερικεύσω;; Σωστό κι αυτό! Διαπιστώνω ότι αλλάζω όμως και ότι αυτή η αλλαγή θα ανατρέψει πολλά δεδομένα και πολύ φοβάμαι ότι η χρονιά αυτή θα κυλήσει περίεργα. Προς το καλύτερο εύχομαι μόνο. Ή έστω το διαφορετικό.
Άλλο θέλω να πω όμως. Γιατί πολλοί εκεί έξω - μακριά και κοντά - ψάχνονται πολύ, σκέφτονται πολύ, αναπολούν πολύ, ξεχνούν πολύ, απομονώνονται πολύ και ζουν πολύ πολύ λίγο. Μήπως να συνερχόμαστε λιγάκι σιγά σιγά; Μήπως να ρίξουμε λίγο κρύο νερό στο πρόσωπό μας και να πάρουμε τα πράγματα από την άλλη πλευρά; Γιατί μας βλέπω να τρέχουμε και να μη φτάνουμε και να δω ποιος θα βρεθεί να μας βοηθήσει στο τέλος! Αφού τη δύναμη την έχουμε, γιατί να την αφήσουμε ανεκμετάλλευτη; Γιατί να επιτρέψουμε να πέσουμε τόσο κάτω; Ε λοιπόν όχι, δεν υπάρχει κανένας λόγος. Απολύτως κανένας! Και αν πέσαμε; Καιρός για την ανηφόρα και πάλι..

Evanescence - Going Under
http://www.youtube.com/watch?v=ZLCbreTRKqQ&feature=fvst

''Going Under''

Now I will tell you what I've done for you

50 thousand tears I've cried

Screaming, deceiving and bleeding for you

And you still won't hear me

(going under)

Don't want your hand this time - I'll save myself

Maybe I'll wake up for once (wake up for once)

Not tormented daily defeated by you

Just when I thought I'd reached the bottom

I'm dying again

I'm going under (going under)

Drowning in you (drowning in you)

I'm falling forever (falling forever)

I've got to break through

I'm going under

Blurring and stirring - the truth and the lies

(So I don't know what's real) So I don't know what's real and what's not (and what's not)

Always confusing the thoughts in my head

So I can't trust myself anymore

I'm dying again

I'm going under (going under)

Drowning in you (drowning in you)

I'm falling forever (falling forever)

I've got to break through

I'm...

So go on and scream

Scream at me I'm so far away (so far away)

I won't be broken again (again)

I've got to breathe - I can't keep going under

I'm dying again

I'm going under (going under)

Drowning in you (drowning in you)

I'm falling forever (falling forever)

I've got to break through

I'm going under (going under)

I'm going under (drowning in you)

I'm going under

Και αυτή αυτό πρέπει να λέει εδώ έτσι; Γιατί να πέσουμε τόσο και να ψάχνουμε στήριγμα μετά; Δεν μπορούμε να το αποφύγουμε;
Πολύ αισιόδοξη και δυναμική μου βγήκε η ανάρτηση ή μου φαίνεται; Δεν πειράζει.. ό,τι μήνυμα είναι να περαστεί, ας περαστεί..! Ε;

Nightmare..

Δεν ξέρω. Ο καθηγητής των Θρησκευτικών στο Γυμνάσιο μας μιλούσε για κανόνες. Ένας από αυτούς ήταν στην ουσία ένα ερώτημα σχετικό με τα εμπόδια. Προφανώς με τα κάθε είδους εμπόδια που εμφανίστηκαν και εμφανίζονται συνεχώς στη ζωή μας. Σε κάθε πτυχή της. Στη δουλειά. Στην οικογένεια. Στους φίλους. Στον έρωτα. Στην υγεία.. Και ο κανόνας έλεγε να προσπαθούμε πάντα να ξεπερνάμε τα εμπόδια. Και ότι η πίστη θα μας βοηθήσει στην προσπάθεια αυτή. Τώρα το πώς θα το πετύχουμε αυτό δεν το ξέρω, ίσως εξαρτάται από το εμπόδιο ή/και από το χαρακτήρα του καθενός. Εμένα άλλη είναι η απορία μου. Πώς μπορεί κανείς να προετοιμαστεί για το εμπόδιο, πριν αυτό εμφανιστεί; Αν το περιμένεις, θα μπορείς πιο εύκολα να το αντιμετωπίσεις, έτσι δεν είναι; Αλλά απ' την άλλη.. αν το περιμένεις, δε χάνεις ενδεχομένως ευτυχισμένες στιγμές του παρόντος; Περιμένεις το κακό και δεν απολαμβάνεις το καλό που σου προσφέρεται. Αν πάλι απολαμβάνεις το καλό και την ευτυχία, τι κάνεις όταν το φως απομακρύνεται ξαφνικά και η ζωή σκοτεινιάζει; Όταν βρίσκεσαι προ εκπλήξεως και τα χάνεις; Πάλι μπερδεύτηκα... Είναι πολύ παράξενο πάντως. Δεν ξέρεις από πού θα σου 'ρθει. Και καταστρέφονται σχέδια και σχέδια και ανατρέπονται δεδομένα και όλα αλλάζουν. Και ψάχνεις να βρεις κάτι καλό - έστω και κάτι τόσο δα μικρό - και γραπώνεσαι από αυτό και προσπαθείς να πάρεις όση περισσότερη δύναμη μπορείς για να αντισταθείς και να συνεχίσεις.
Ποντάρω λοιπόν στα επόμενα που θα έρθουν, που θα είναι καλύτερα, δυνατότερα και φωτεινότερα. Κι αν αργήσουν; Δεν πειράζει... Αρκεί που θα έρθουν.. σωστά;;

Μια άποψη..

''Εκτιμάμε τον έρωτα όχι επειδή είναι πιο δυνατός από το θάνατο, αλλά επειδή είναι πιο αδύνατος. Πείτε ο, τι θέλετε εσείς για τον έρωτα! Ο θάνατος θα τον αποτελειώσει... Η φθαρτή φύση του έρωτα είναι που του δίνει τη βαθιά σημασία στη ζωή μας.''

Ε;;

Hello again..

Πρώτη ανάρτηση μετά από 1.5 μήνα περίπου και θα μπορούσα να γράφω για ώρες και για πολλά, αλλά... Ένα θα πω μονάχα ύστερα από κάποια τελευταία γεγονότα:

Seize The Day

Carpe Diem

Κι αυτό γιατί τελικά όση θετική ενέργεια κι αν έχεις, ποτέ μα ποτέ δεν ξέρεις τι μπορεί να σου ξημερώσει η επόμενη μέρα...

Κλείνω χωρίς ερώτηση αυτή τη φορά (τι πειράζει να προστεθεί μία ακόμη αλλαγή στις τόσες) :
Υγεία σε όλους..