Το Δωμάτιο

Ένα λινκ:

http://www.youtube.com/watch?v=fApPeB41Cnw



Πού είναι το κλειδί για αυτό το κλειστό δωμάτιο;;


ΥΓ: Σ' ευχαριστώ Αγγελική..

Δύσκολα Ταξίδια

Απόγνωση. Αγανάκτηση. Απελπισία. Και κυρίως ανυπομονησία. Ένα ερώτημα μονάχα να κυριαρχεί στο μυαλό: ''Πότε επιτέλους;''. Καμιά φορά ωστόσο αλλάζει. Και τότε είναι ακόμη πιο δύσκολο ν' απαντηθεί: ''Έως πότε επιτέλους;''. Είναι τόσο δυσάρεστο να ταλαιπωρείται κανείς. Η ψυχολογία του καταστρέφεται και δεν αρκεί κάτι μικρό για να αλλάξει η διάθεσή του. Τίποτα δεν αρκεί. Είναι ο οργανισμός αδύναμος να αντιδράσει. Οι άμυνες καταρρέουν και μετά τίποτα. Βυθίζεται στο σκοτάδι της μοναξιάς και της απόγνωσης. Όχι της αυτολύπησης. Όμως η απελπισία και η άρνηση κυριαρχούν. Και τότε ξεκινάει το δύσκολο ταξίδι. Ένα ταξίδι με πολλά και κυρίως δύσβατα μονοπάτια. Και στη δύσκολη αυτή πορεία τα εμπόδια δε σταματούν ποτέ. Κάθε άλλο.. Κάθε στιγμή εμφανίζεται κι άλλο. Κι άλλο. Κι άλλο... Και παρ' όλους τους αγώνες και τις προσπάθειες, οι πληγές εμφανίζονται. Διαδέχονται η μια την άλλη. Και είναι τέτοιες που δε φεύγουν. Και το κυριότερο, δεν ξεχνιούνται εύκολα. Ίσως και καθόλου, κανείς δεν ξέρει. Και στο τέλος του ταξιδιού αυτού, τα σημάδια είναι πολλά. Και είναι δύσκολο να φύγουν. Χρειάζονται καινούριες προσπάθειες. Προσπάθειες όμως που θέλουν δύναμη. Δύναμη την οποία ο οργανισμός δεν έχει πια. Και θέλει ίσως βοήθεια για να την αποκτήσει. Τι θα συμβεί όμως αν δε βρει τρόπο να τη ζητήσει;

''Ανεπιθύμητο'' Σκοτάδι..

Πόσο ακόμα; Ο χρόνος κυλά αργά. Απελπιστικά αργά ίσως.. Πολλές φορές φαίνεται να σταματά. Και τότε γίνεται δύσκολο. Τότε δεν κινείται τίποτα. Δεν κινείται τίποτα και αρχίζει η πτώση. Όλα γύρω είναι ακίνητα κι εσύ χάνεσαι. Ο προορισμός είναι άγνωστος. Η κατεύθυνση αλλάζει συνεχώς. Δε γνωρίζεις όμως αν θέλεις να μάθεις τον τελικό προορισμό. Άλλες φορές ναι, μα άλλες όχι. Για κάποιο λόγο, σε ελκύει το άγνωστο. Και το κυριότερο.. είναι πολλές οι φορές που επιλέγεις να βαδίσεις στο σκοτάδι. Στο σκοτάδι μπορείς επιτέλους να αγνοήσεις τους φόβους σου. Δεν έχεις το χρονικό περιθώριο να αναζητήσεις λύσεις στα προβλήματά σου. Άλλωστε εκεί, στο σκοτάδι, δεν υφίστανται πλέον τα όποια προβλήματα. Δεν υπάρχουν πια αμφιβολίες. Έχεις μόνο να επιλέξεις την κατεύθυνση που θα ακολουθήσεις. Και η απόφαση δεν έχει μεγάλη σημασία. Σημασία έχει η ελπίδα μέσα σου ότι η επιλογή σου, η τυχαία αυτή επιλογή σου, θα σε οδηγήσει στο όνειρο. Στο όνειρο και μακριά από το σκοτάδι. Και τότε διαπιστώνεις με έκπληξη την αντίφαση αυτή στα θέλω σου. Αποζητάς το σκοτάδι και στη συνέχεια αγωνίζεσαι για να ξεφύγεις από αυτό. Αποζητάς το ανεπιθύμητο προκειμένου να μη σκέφτεσαι τους φόβους σου; Ο αγώνας αυτός είναι δύσκολος. Και ο χρόνος κυλά αργά.. Πόσο ακόμα;;

What?!?

Τι κάνεις όταν η αυτοπεποίθησή σου έχει πιάσει πάτο; Όταν δεν αρέσεις σε εσένα, πώς είναι δυνατό να περιμένεις να αρέσεις στους άλλους; Πόσο ρόλο παίζει η εμφάνιση αλήθεια; Πάντα πίστευα ότι δεν πρέπει να κρίνουμε από την πρώτη εντύπωση και σίγουρα όχι με βάση την εξωτερική εμφάνιση. Παίζει όμως κι αυτή κάποιο ρόλο από ο, τι φαίνεται στην κοινωνική μας ζωή και στο κατά πόσο μπορούμε να ανταπεξέλθουμε σε ο, τι μας ζητείται (ούτε κι εγώ ξέρω τι εννοώ με αυτό)..
''Σημασία δεν έχει το 'φαίνεσθαι' αλλά το 'είναι'.''... Κουραφέξαλα.. Στις μέρες μας αν κάτι δεν ισχύει είναι δυστυχώς αυτό. Και ποιος φταίει; Δε νομίζω πως αυτό έχει σημασία. Το αποτέλεσμα είναι που μετράει και στην προκειμένη, το αποτέλεσμα δε μου αρέσει καθόλου. Αλλά τι μπορώ να κάνω γι' αυτό; Τίποτα μάλλον..
Το κύριο ερώτημα είναι άλλο: Προσαρμοζόμαστε στην κατάσταση αυτή ή δείχνουμε την αντίθεσή μας και προσπαθούμε να την αλλάξουμε;
Είναι πολύ δύσκολο να αλλάξουμε τα μυαλά κάποιων και αυτοί οι ''κάποιοι'' αποτελούν δυστυχώς πλειοψηφία..
Πολλές δυσκολίες εκεί έξω τελικά, έτσι; Πώς μπορούμε να ενισχύσουμε το ''εγώ'' μας μπας και μπορέσουμε να νικήσουμε κι εμείς μια φορά; Ο κίνδυνος της κατάθλιψης είναι κοντά.. Πότε μπορούμε να ζητήσουμε βοήθεια και σε ποιον θα απευθυνθούμε; Κι άλλες αποφάσεις.. Ακόμα και στην κρίσιμη αυτή στιγμή που ο φόβος και η απογοήτευση έχουν κυριεύσει τα πάντα, πρέπει να βρούμε το κουράγιο να αποφασίσουμε το ''πότε'', ''σε ποιον'' και λοιπά και λοιπά.. Και τι γίνεται μετά;;

Απρόοπτα..

Λοιπόν ναι.. οι εκπλήξεις είναι πολύ ωραίες σίγουρα. Μα μόνο όταν είναι ευχάριστες είναι καλοδεχούμενες. Τι συμβαίνει τώρα; Τελικά δίκιο είχα χθες.. το ένα χτύπημα διαδέχεται το άλλο και δεν μπορώ να καταλάβω πότε η αλυσίδα (αν πρόκειται για αλυσίδα δηλαδή) θα σταματήσει. Υπάρχει μήπως τρόπος να σπάσει ή θα πρέπει να περιμένουμε υπομονετικά να φτάσει στο τέλος; Γιατί έχω την εντύπωση ότι προστίθενται συνεχώς κρίκοι και δε θα τελειώσουν ποτέ.
Ναι ναι και μετά σου λέει ''μην αγχώνεσαι.. μόνο κακό στην υγεία σου καταφέρνεις να κάνεις με το άγχος και το έχεις διαπιστώσει επανειλημμένα..''. Μα καλά είμαστε με τα σωστά μας; Είναι δυνατόν να μην αγχώνεται κανείς όταν πλέον τρέμει να σηκωθεί το πρωί γιατί ''ποιος ξέρει τι θα μου προκύψει σήμερα πάλι;'' ;; Και πάλι ουφφφ...
Μακάρι όλοι να μπορούσαν να ζουν ανέμελα ή έστω με τις μικρές μονάχα σκοτούρες της καθημερινότητας χωρίς το φόβο των δυσάρεστων εκπλήξεων που επισκιάζει την ευτυχία τους. Δύσκολο να ζήσεις τη Ζωή χωρίς φόβο για το αύριο αλλά μακάρι να μπορέσει να γίνει πράξη για τους πολλούς..
Πού θα πάει; Υπομονή... Θα γυρίσει ο τροχός, δε θα γυρίσει;

Βαρύς Χειμώνας Έρχεται..

Κάτι δεν πάει καλά. Ακόμα προσπαθώ να το προσδιορίσω αυτό το κάτι βέβαια αλλά πού θα μου πάει; Ο επιμένων νικά. Δεν ξέρω τι συμβαίνει η αλήθεια είναι. Έχω την εντύπωση ότι η αυτοπεποίθηση και η όρεξη για ζωή έρχονται και φεύγουν. Μάλλον δεν είναι και τόσο καλό αυτό ε; Ο καθένας λέει έχει και τα προβλήματά του. Τι κάνει όμως κάποιος όταν τα προβλήματά του αντί να μειώνονται αυξάνονται; Αδυνατεί να αντιμετωπίσει αυτά που έχει και σιγά σιγά έρχονται να προστεθούν κι άλλα στα ήδη υπάρχοντα.. Τι καλά..!
Μα αλήθεια δεν μπορώ να καταλάβω πώς τα φέρνει η Ζωή έτσι πια. Η ισορροπία έχει γείρει προς τη λάθος κατεύθυνση και τα αρνητικά κυριαρχούν. Πώς μπορεί να επαναφέρει κανείς την ισορροπία αυτή; Πώς μπορεί κανείς να βρει την ησυχία του; Είναι μόνος ή υπάρχει και κάποιος που μπορεί και έχει την υπομονή να τον ακούσει και να τον βοηθήσει; Χμ και πόσοι είναι αυτοί οι ''κάποιοι'' εκεί έξω άραγε... Να υπάρχει αλήθεια ένας ''κάποιος'' για τον καθένα από εμάς; Ουτοπικό ακούγεται...
Πάλι θέτω πολλά ερωτήματα μου φαίνεται.. Δεν ξέρω δεν ξέρω. ''Life sucks'' ή ''Life sucks for now'' ; Ουφφφφφ... Μάλλον είναι όπως το πάρει κανείς, ε; Αλλά ρε παιδί μου... να... τον πιάνει τον άλλο και το παράπονο καμιά φορά και λέει: ''Μα καλά.. κι αυτή τη δοκιμασία εγώ θα την περάσω;;'' Ωραία.. άντε να του απαντήσεις τώρα...
Τέλος. Αμφιβολίες, προβληματισμοί, θεωρίες, απορίες and the hits just keep on coming..
Πόσο προσωρινή μπορεί να είναι μια κατάσταση και πώς μπορούμε να επιταχύνουμε την ανατροπή της;;

Whatever..

Ανάρτηση ύστερα από δύο μήνες... Και η αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχει ούτε μία συγκροτημένη σκέψη. Η κυκλοθυμία έχει κυριεύσει τόσο πολύ το μυαλό και το κορμί και τελικά καμία λειτουργία δεν επιτελείται σωστά. Το απόλυτο χάος! (;;)

Μα δεν είναι αυτό το θέμα που με απασχολεί αυτή τη στιγμή. Μια λέξη μόνο: αναβολή. Αφού μπορείς να το κάνεις τώρα, γιατί να το αναβάλεις για άλλη φορά; Είτε πρόκειται για διάβασμα, είτε για ένα τηλεφώνημα ή δουλειές σπιτιού ή κάποιο ραντεβού. (!) Γιατί να μην κάνεις ο, τι μπορείς, όταν μπορείς ακόμη κι αν δε συμπίπτει με το ''όταν θέλεις''; Αν το πετύχεις αυτό, θα έχεις χρόνο και για σχέδια για το μέλλον..! Σε αντίθετη περίπτωση καταλήγεις να δίνεις λόγους που δεν μπορείς να κρατήσεις..
Και υπενθυμίζεις συνεχώς στον εαυτό σου ή/και στο διπλανό σου ''Πρέπει να κάνω αυτό'', ''Πρέπει να κάνεις εκείνο''. Και αυτό που παίρνεις ως αντάλλαγμα είναι να προβληματίζεσαι χειρότερα και να αισθάνεσαι άσχημα τελικά. Γιατί μένεις με την εντύπωση ότι ασκείς πίεση. Και μετά; Μετά ακολουθούν εσωτερικοί διάλογοι: ''Μήπως δε με αφορά;''. ''Μα όχι εγώ για καλό το λέω για να μπορέσει μετά να κάνει κι αυτό κι εκείνο και το άλλο.''. ''Μήπως γίνομαι κουραστική;''. ''Μα καλύτερα να γίνω κουραστική τώρα και να με ευχαριστεί μετά παρά να στενοχωριέμαι στο τέλος κι εγώ με την αποτυχία.''. Τώρα γιατί συμβαίνει αυτό δε γνωρίζω να πω με σιγουριά. Ίσως φταίει ότι νοιαζόμαστε πολύ. Νιώθουμε πολύ. Ενδιαφερόμαστε και αγαπάμε πολύ. Ίσως, ξέρω κι εγώ; Μα συγγνώμη, τι θα πει πολύ και λίγο; Γιατί να βάζουμε μέτρο και όρια στα συναισθήματά μας και στις σκέψεις μας και να μην πράττουμε όπως νιώθουμε εκείνη ακριβώς τη στιγμή; Τι καταπίεση κι αυτή... Αλλά έτσι είναι η Ζωή από ο, τι φαίνεται. Και τελικά αυτό που μένει είναι το Σαββατοκύριακο που χαράμισες και εκείνη η υπέροχη σκέψη που ξεκινά με τη φράση ''Έπρεπε να...''. Τι έπρεπε επιτέλους; Ποιο είναι το λάθος και ποιο το σωστό; Κι αν δεν έπρεπε;;