Ζήλια. Τι μπορεί να πει κάποιος για τη ζήλια; Ναι, πολλές φορές μας οδηγεί σε κινήσεις ακραίες και ίσως λανθασμένες. Όμως.. ταυτόχρονα.. μας δείχνει ότι ζούμε. Ότι είμαστε ικανοί να νιώσουμε, να αισθανθούμε, να αναζητήσουμε τρόπους ώστε να είμαστε κοντά στο άτομο που μας ενδιαφέρει. Υπάρχει βέβαια και η ζήλια μεταξύ φίλων. Όμως αν η φιλία είναι πραγματική, τότε η ζήλια δε δημιουργεί προβλήματα και εντάσεις. Δεν πρέπει τουλάχιστον. Όταν νιώθουμε το αίσθημα αυτό της ζήλιας, τι κάνουμε; Ας πούμε καλύτερα τι πρέπει να κάνουμε και όχι τι κάνουμε στην πραγματικότητα. Πρέπει να προσπαθήσουμε να δούμε από πού πηγάζει η ζήλια που νιώθουμε. Είναι επειδή θα θέλαμε να έχουμε αυτό που έχει το άλλο άτομο; Ή επειδή πιστεύουμε ότι χάνουμε; Ότι μας κλέβουν κάτι δικό μας; Γιατί πολλές φορές αυτά τα δύο, λανθασμένα βέβαια, τα συγχέουμε.. Και τότε είναι που κάνουμε λάθη. Μπορεί και μεγάλα μάλιστα. Και το ένα λάθος θα φέρει το άλλο και τελικά.. έτσι απλά.. θα καταστρέψουμε ίσως κάτι που δε φανταζόμασταν ότι θα μπορούσε να χαθεί. Έπειτα, μας λείπει αυτό που χάσαμε, μετανιώνουμε για τα λάθη μας και καταδικάζουμε τη ζήλια και τον εαυτό μας που επέτρεψε να κυριευτεί από αυτή. Είναι μονόδρομος όμως; Όχι. Χρειάζεται λίγος μόνο αυτοέλεγχος, λίγη αυτοσυγκράτηση, λίγη μόνο ψυχραιμία. Λίγη μόνο ώστε να καταφέρουμε τελικά να περιοριστούμε στην αληθινή πηγή της ζήλιας μας. Ίσως να μη φταίει το άλλο άτομο τελικά.. Ίσως το πρόβλημα να βρίσκεται στον εαυτό μας.. μέσα μας. Μα τι λέω; Πώς μπορεί κάποιος να ελέγξει τα συναισθήματά του; Για ποιο αυτοέλεγχο μιλάμε; Για ποια ψυχραιμία; Στις περισσότερες περιπτώσεις η καρδιά υπερισχύει του μυαλού και τότε πράττουμε ανεξέλεγκτα, απερίσκεπτα. Και μετά έρχονται πάλι τα λάθη και επαναλαμβάνεται η ιστορία όπως και εγώ.. Ίσως τελικά να πρέπει να ψάξουμε μέσα μας, βαθιά μέσα μας, μήπως βρούμε αυτό που πραγματικά μας λείπει, αυτό που πραγματικά θέλουμε και ζηλεύουμε. Ναι, πρέπει να ελέγχουμε τη ζήλια. Πού βάζουμε όμως το μέτρο τελικά; Στην καρδιά ή στις πράξεις μας;

Το παιχνίδι της ζωής είναι δύσκολο, γεμάτο εμπόδια και παγίδες. Αν τύχει και χάσουμε τη μάχη σε ένα γύρο, τότε λέμε ότι η ζωή είναι σκληρή, τίποτα δεν πηγαίνει όπως εμείς θέλουμε και γενικά η ζωή είναι άδικη μαζί μας. Αν πάλι κερδίσουμε στο γύρο, τότε ναι! η ζωή είναι τέλεια, η ζωή είναι υπέροχη, είμαστε ευτυχισμένοι! Όμως πόσοι βλέπουν μόνο το άσπρο και το μαύρο; Γιατί οι περισσότεροι αγνοούμε τα ενδιάμεσα χρώματα και μένουμε στα άκρα. Μερικοί λένε πως ''κάθε εμπόδιο είναι για καλό''. Δεν ξέρω αν κάθε εμπόδιο είναι πράγματι για καλό αλλά είμαι σίγουρη ότι τα εμπόδια υπάρχουν. Είναι όπως ένας κορμός δέντρου που έχει πέσει και μας έχει κλείσει το δρόμο. Ή θα κάνουμε μεταβολή και θα γυρίσουμε πίσω ή θα προσπαθήσουμε με κάποιο τρόπο να περάσουμε τον κορμό. Έτσι και τα εμπόδια.. μερικοί τα ξεπερνούν ενώ άλλοι το βάζουν στα πόδια. Κι αν προσπαθήσει κάποιος να ξεπεράσει ένα εμπόδιο και αποτύχει; Τότε θα έχει χάσει το γύρο του παιχνιδιού. Όχι όμως το παιχνίδι. Όταν ρίχνεις το κέρμα δεν ξέρεις αν θα τύχει κορώνα ή γράμματα. Το ρίχνεις όμως. Έτσι και στη ζωή. Παίζεις χωρίς να ξέρεις αν θα νικήσεις ή θα χάσεις. Παίζεις όμως. Άλλωστε σε όλα τα παιχνίδια ρισκάρουμε μία ή περισσότερες φορές, έτσι δεν είναι; Και το αποτέλεσμα είναι ένα: νίκη ή ήττα. Σε κάθε γύρο αλλά και στο τελικό αποτέλεσμα. Νίκη ή ήττα. Άσπρο ή μαύρο. Υπάρχουν κι άλλα χρώματα όμως.. Όχι μόνο άσπρο και μαύρο. Όχι μόνο νίκη και ήττα. Όταν κερδίζεις, δε μαθαίνεις. Μέσα από την ήττα όμως, μπορείς να μάθεις πολλά. Είναι εύκολο όμως να δεχτείς την ήττα, όταν σκέφτεσαι συνεχώς ότι δεν πρόκειται για ένα οποιοδήποτε παιχνίδι αλλά για τη ζωή σου; Αν δεν πιστεύουμε στις δυνάμεις μας και ακολουθούμε τον εύκολο και σίγουρο δρόμο, έχουμε δίκιο όταν λέμε ότι τη ζωή μας τη φτιάχνουμε μόνοι μας; Μήπως ο φόβος της αποτυχίας είναι αυτός που μας εμποδίζει να Ζήσουμε; Ρισκάρουμε μόνο όταν είμαστε σίγουροι για το αποτέλεσμα;

Σήμερα με ρώτησαν αν πιστεύω ότι είναι καιρός για αλλαγή.. Και αμέσως αναρωτήθηκα το θέμα της ερώτησης και την πηγή έμπνευσης αυτής. Αν η απάντηση ήταν ''ναι'', η αμέσως επόμενη ερώτηση θα ήταν ''τι αλλαγή;''. Από την άλλη, αν η απάντηση ήταν ''όχι'', η επόμενη ερώτηση θα ήταν ''γιατί όχι;''. Και πραγματικά.. πόσοι εκεί έξω πιστεύουν ότι η ζωή είναι τόσο τέλεια και πλήρης ώστε να μη θεωρούν απαραίτητη μια αλλαγή; Ίσως όλοι θέλουν να αλλάξουν κάτι στη ζωή τους. Μα πόσοι τολμούν να το κάνουν; Αλλά πάλι.. είναι εύκολο να το λες... Είναι το ίδιο εύκολο όμως να το κάνεις; Η ζωή ζητά την αλλαγή. Πολλές φορές μπορεί να είναι και αλλαγές.. περισσότερες από μία. Τότε όμως ίσως χρειάζεται μεγαλύτερο κουράγιο και αποφασιστικότητα. Και επανέρχομαι στο αρχικό ερώτημα: ''Είναι καιρός για αλλαγή;''. Και απαντώ με ερώτηση: ''Αν αποφασίσουμε ότι ναι, πράγματι, είναι καιρός για μια αλλαγή, πώς καταλαβαίνουμε το είδος της αλλαγής που χρειαζόμαστε;''. Γιατί αυτό είναι ίσως το πιο δύσκολο μέρος στην απόφαση. Η αλλαγή που θέλουμε θα δώσει λύση στο όποιο πρόβλημά μας. Θα μας δώσει την ώθηση που χρειαζόμαστε για να βελτιώσουμε τη ζωή μας. Να κάνουμε ένα ακόμα βήμα προς τη ζωή που θέλουμε να αποκτήσουμε. Κι αυτό είναι που δυσκολεύει ακόμα περισσότερο την απόφασή μας. Η βαρύτητα που δίνουμε στην αλλαγή ή στις αλλαγές που θέλουμε να κάνουμε. Και αν σκεφτεί κανείς ότι η ζωή είναι μεν δική μας, αλλά δεν είναι αυτή που θα θέλαμε να είναι, τότε ναι, κάθε μέρα είναι μέρα για αλλαγή.. Θέλουμε όμως και τη σταθερότητα, την ησυχία, την ηρεμία μιας ζωής χωρίς αλλαγές.. Τελικά, είναι καιρός για αλλαγή;

Σήμερα μου είπανε να προσέχω τι εύχομαι.. Και να είμαι πολύ συγκεκριμένη σχετικά με αυτό που ζητάω.. Τελικά, όταν κάνουμε μια ευχή, είμαστε σίγουροι για αυτό που ζητάμε; Ή μήπως μόλις ευχόμαστε κάτι, μετά μετανιώνουμε που χαραμίσαμε την ευχή μας για κάτι ενδεχομένως ασήμαντο συγκριτικά με κάτι άλλο φαινομενικά μεγαλύτερης σημασίας; Γιατί, από ο, τι φαίνεται, κάτι που τη μια στιγμή μας φαίνεται σοβαρό και σημαντικό, την επόμενη ακριβώς στιγμή χάνει την αξία του, αποκτά λιγότερη βαρύτητα από εκείνη που του δώσαμε αρχικά. Όχι βέβαια πως αυτό συμβαίνει πάντοτε έτσι; Όμως οι πιθανότητα είναι μεγάλη. Επομένως τι κάνουμε; Δίνουμε χρόνο στον εαυτό μας και στο μυαλό μας να σκεφτεί πριν κάνουμε την ευχή; Ή ευχόμαστε με την καρδιά με πιθανό αποτέλεσμα να μετανιώσουμε μετά; Τελικά η καρδιά νικάει πάντα στη μάχη με το μυαλό; Κι αν νικάει, ποιος είναι ο πραγματικός κερδισμένος;

Η ζωή παίζει παράξενα παιχνίδια τελικά. Πιστεύεις ότι έχεις βρει μια ισορροπία που σε ικανοποιεί και σε βολεύει και ξαφνικά η ζωή σού τα φέρνει όλα ανάποδα! Και τότε αποδιοργανώνεσαι, χάνεσαι, προσπαθείς να σηκωθείς και να σταθείς ξανά στα πόδια σου και να πείσεις τον εαυτό σου ότι τελικά δεν είναι όλα τόσο άσχημα όσο δείχνουν. Μερικές φορές αποζητάς τη μοναξιά δήθεν για να σκεφτείς και να ηρεμήσεις, ενώ άλλες ζητάς - επιτέλους! - βοήθεια. Οι φίλοι σου είναι εκεί και έτοιμοι να σε βοηθήσουν.. οι πραγματικοί φίλοι. Και πολλές φορές ούτε που καταλαβαίνεις πώς κατάφεραν και σε βοήθησαν να ξεπεράσεις το πρόβλημά σου! Μα μόλις το διαπιστώνεις, αισθάνεσαι ίσως ο πιο τυχερός άνθρωπος, αφού είχες την τύχη να αποκτήσεις τέτοιους φίλους.. Τελικά, όσο επιθυμητή κι αν είναι η μοναξιά και η ησυχία, δεν αρκούν για να αντιμετωπίσεις φόβους και εμπόδια... Δύο είναι πιο δυνατοί από έναν. Και τρεις είναι πιο δυνατοί από δύο. Μα τελικά τι θέλουμε από τη ζωή και τι μας ταιριάζει; Να είμαστε μόνοι ή όχι; Να είναι όλα όπως τα θέλουμε ή να υπάρχουν και εμπόδια; Δηλαδή χωρίς εμπόδια η ζωή δεν έχει νόημα; Η ζωή, λένε, παίρνει το νόημα που της δίνουμε.. Και πώς καταλαβαίνουμε το νόημα που θέλουμε να δώσουμε; Κι αν στην πορεία αλλάξουμε γνώμη;

Τελικά τι γράφουν σε ένα ιστολόγιο; Γράφεις για τη ζωή σου όπως θα έγραφες και στο προσωπικό σου ημερολόγιο; Γράφεις για παλιούς και νέους προβληματισμούς σου; Και έπειτα; Περιμένεις ότι κάποια στιγμή κάποιος - γνωστός ή άγνωστος - θα δει το blog σου, θα διαβάσει αυτά που γράφεις στις αναρτήσεις σου, θα καταλάβει - ή και όχι - τις σκέψεις σου και θα ξεκινήσει έτσι ένας διάλογος; Και μέχρι τότε; Ναι ξέρω.. Γράφεις, γράφεις, γράφεις..... Είναι πολύ ωραίο να γράφεις αυτά που σκέφτεσαι. Έτσι δεν ξεχνάς και πράγματα που δε θέλεις να ξεχάσεις. Λοιπόν δεν έχω βρει ακόμα το ύφος αυτού του blog.. Ίσως τελικά να μην είναι απαραίτητο να έχει ένα συγκεκριμένο ύφος, έτσι δεν είναι; Να λες ο,τι θέλεις και σε εκφράζει τη στιγμή ακριβώς εκείνη. Είτε είναι ρομαντικής φύσεως είτε μελαγχολικής και απαισιόδοξης είτε χαρούμενης και αισιόδοξης! Άλλωστε.. έτσι είναι και η διάθεσή μας, σωστά; Τη μια μέρα μπορεί να ξυπνήσεις ευτυχισμένος και χαρούμενος και την επόμενη, ίσως και για κανένα ιδιαίτερο λόγο, να μη θέλεις να μιλήσεις για τίποτα και σε κανέναν. Στο χέρι μας όμως είναι να βλέπουμε την κάθε κατάσταση που δημιουργείται με αισιοδοξία και να μην απογοητευόμαστε εύκολα. Αυτό είναι ναι. Από εμάς εξαρτάται.. Η ζωή είναι δική μας και ως τέτοιας πρέπει να της φερόμαστε. Το κάνουμε όμως;

Πόνος. Λύπη. Δυστυχία. Απόγνωση. Αγανάκτηση. Ένα κενό. Ένα κενό τόσο βαθύ και ατελείωτο που σε σκοτώνει. Σε πονάει και βυθίζεσαι στη μελαγχολία και τη θλίψη. Το μόνο που θέλεις είναι να χαθείς στη μοναξιά σου και να μείνεις εκεί για πάντα. Το σκοτάδι σε πνίγει. Αλλά το αποζητάς πολλές φορές. Το βλέπεις σαν τη σωτηρία σου από όλα όσα σε περιτριγυρίζουν και σε φοβίζουν. Θέλεις να χαθείς και χάνεσαι. Θέλεις να πνιγείς και πνίγεσαι. Μόνη σου επιθυμία είναι να απομονωθείς από όλους και από όλα. Πιστεύεις ότι μόνο έτσι θα σωθείς. Θα σωθείς;