Εύκολο.. δύσκολο.. χμμμ.. ε;

Εύκολος χαρακτήρας
Αυτός που μπορείς να τον κατανοήσεις εύκολα; Αυτός που δεν κλείνεται σε standards και σε πρότυπα συμπεριφοράς κατακρίνοντας όλα τα υπόλοιπα; Ή μήπως αυτός στον οποίο έχεις καλύτερη πρόσβαση στην καρδιά του, στην ψυχή του, στη ζωή του γενικότερα; Μάλλον υπάρχουν πολλές οπτικές γωνίες από τις οποίες μπορείς να το δεις.. Αλλά δεν είμαι και σίγουρη...

Δύσκολος χαρακτήρας
Αυτός με τον οποίο δεν μπορείς να συνεννοηθείς ή να συζητήσεις για τίποτα; Ο δύστροπος δηλαδή; Ο αντικοινωνικός; Ο γκρινιάρης; Ο πεισματάρης; Ή ο συνεσταλμένος, που δεν μπορεί ή και δε θέλει να μιλήσει για τον εαυτό του οπότε και δεν τον καταλαβαίνεις; Ή μήπως αυτός που έχει πολλές πλευρές και αφήνει να φανεί πότε η μία και πότε η άλλη με αποτέλεσμα να μην ξέρεις πώς να αντιδράσεις; Πάλι τα ίδια όμως.. Κι εδώ ο καθένας θα δώσει τη δική του ερμηνεία - διαφορετική ή ίδια.

Και αλήθεια.. είναι δυνατόν κάποιος να είναι εύκολος και δύσκολος ταυτόχρονα; Μήπως τελικά το νόμισμα δεν έχει μόνο δύο όψεις;;
Εγώ όμως δεν πιστεύω ότι θα πρέπει να καθορίζουμε τις συναναστροφές μας ανάλογα με την ευκολία, τη δυσκολία, την πολυπλοκότητα του καθενός. Ίσως δεν πρέπει να σκεφτόμαστε τόσο πολύ. Όταν μιλάμε με κάποιον, μιλάμε με αυτό που έχουμε εκείνη τη στιγμή απέναντί μας. Όχι με τον εύκολο ή δύσκολο χαρακτήρα που μπορεί να κρύβεται από πίσω. Άρα.. άκυρη η κατηγοριοποίηση.. ε;;

Μίλα Μου

Δεν ξέρεις τι θέλεις. Δε μου λες τι θέλεις. Πώς περιμένεις να ξέρω τι ζητάς; Τόσες σκέψεις, τόσες ερμηνείες, τόσες πιθανές εκδοχές, τόσα μονοπάτια που το καθένα καταλήγει και αλλού.. Μα επιτέλους γιατί κανείς δε λέει αυτό που σκέφτεται; Είναι πολύ δύσκολο να σκέφτεσαι συγχρόνως για δύο. Δεν ξέρω τι συμβαίνει αλήθεια αλλά νομίζω ότι αυτό πρέπει να σταματήσει κάποια στιγμή σύντομα. Αυτοί που δεν ξέρουν τι θέλουν, να μάθουν και αυτοί που ξέρουν, να το πουν επιτέλους..! ''Οι καλοί λογαριασμοί κάνουν τους καλούς φίλους'', λένε. ''Κι όχι μόνο'', θα συμπληρώσω εγώ.. Πόσο πιο όμορφη θα ήταν η ζωή μας, αν δεν καταπιέζαμε τον εαυτό μας και τους γύρω μας;; Ας ψάξουμε λοιπόν να βρούμε τρόπους να αποφορτιστούμε έστω και λίγο, γιατί όσο το κλίμα βαραίνει λεπτό προς λεπτό, τόσο απομακρύνεται η άσπρη μέρα που θέλουμε να δούμε! Να ελαφρύνουμε την ατμόσφαιρα επομένως, ώστε να ελαφρύνει και η ψυχούλα μας που μάλλον δεινοπαθεί κι εμείς δεν παίρνουμε χαμπάρι τίποτα..! Μιλήστε επιτέλους.. Αναζητείστε - μέσα σας, έξω σας - αυτό που σας προβληματίζει και μιλήστε. Ή γράψτε αν θέλετε.. Πρέπει όμως κάτι να γίνει. Γιατί όταν έρθει η ώρα του ξεσπάσματος, αυτό θα γίνει σε λάθος άτομο και μετά ίσως και να μην υπάρχει επιστροφή.. Και έρχεται και πάλι το ερώτημα της προηγούμενης ανάρτησης: Τι φταίει;;;

Έχει τύχει φαντάζομαι σε πολλούς να απογοητευτούν γιατί τα πράγματα δεν έγιναν όπως εκείνοι ήθελαν. Αναρωτιέμαι όμως: όταν δεν ξέρεις τι θέλεις, έχει νόημα να απογοητεύεσαι; Νιώθεις ένα κενό, έχεις νεύρα, δεν ξέρεις πώς και σε ποιον να ξεσπάσεις και να εκφράσεις αυτό που σε τρώει μέσα σου και το κυριότερο δεν ξέρεις ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ που σε έχει φέρει σε αυτή την κατάσταση. ''Ψάξε μέσα σου βαθιά για να βρεις αυτό που πραγματικά θέλεις'' λένε... Μα πώς στο καλό ψάχνεις μέσα σου βαθιά;;; Υπάρχει τέτοιος τρόπος αναζήτησης; Γιατί αν υπάρχει, θα ήθελα πολύ να τον μάθω αλήθεια. Γιατί πώς γίνεται να σε ρωτάνε ''τι έχεις'' και να μην έχεις κάτι να πεις; Και να σου μετά οι συνήθεις απαντήσεις: ''αγχώθηκες, ε;'' ή ''μήπως είσαι άυπνη;'' ή ''έγινε κάτι και έχεις νεύρα;''.. και επίσης ο φόβος του φίλου: ''έκανα κάτι που σε πείραξε μήπως;!;''.. και πάει λέγοντας. Μα τελοσπάντων πώς διώχνεις τη λύπη και την απογοήτευση.. όταν δεν ξέρεις τι σου φταίει;;

Φιλία & Ειρωνεία

Έχετε ποτέ αισθανθεί ότι οι φίλοι και οι γνωστοί σας δεν προσέχουν αυτά που λέτε; Ότι βαριούνται με την παρέα σας; Ότι αυτά που λέτε τους φαίνονται τόσο ανούσια που καταλήγουν να απαντούν μονολεκτικά ''μμμμ ναι..'', ''τι μου λες..'' κ.λπ. ; Μα τι κάνουν; Αλήθεια το λένε ή ειρωνεύονται; Τελικά πόσοι από αυτούς με τους οποίους συναναστρεφόμαστε καθημερινά είναι πράγματι φίλοι μας και πόσοι όχι; Μπορούμε να λέμε αυτό που σκεφτόμαστε; Ή πρέπει να το σκεφτόμαστε δύο φορές φοβούμενοι την αντίδραση των ''φίλων'' μας; Δηλαδή γιατί να είμαι αυτή που θέλουν οι άλλοι; Κι αν αυτή είναι τελείως διαφορετική από μένα; Νομίζω πως κάποιες θυσίες και παραχωρήσεις δεν αξίζουν τόσο ώστε να τις κάνουμε. Αν οι άλλοι δε θέλουν να σε δεχτούν όπως εσύ είσαι, τότε μάλλον δεν έχει νόημα να προσπαθείς. Μα ποιος από όλους αυτούς θα μιλήσει ποτέ και θα πει ότι υποκρίνεται; Πώς θα το καταλάβεις εσύ διαφορετικά; Πω πω αναπάντητα ερωτήματα. Άντε τώρα να απαντηθούν.. Και μέχρι τότε θα κυριαρχεί η αμφιβολία... Είναι ζωή αυτή;;

Αλλαγές και υποχρεώσεις, υποχρεώσεις και αλλαγές...
Τι παράξενο που είναι όμως. Χρόνια ολόκληρα πίστευα ότι το άγχος το είχα διώξει μακριά. Μόνο κακό κάνει άλλωστε. Πόσο λάθος ήμουν όμως.. Καταπιέζεις τις σκέψεις σου, τα συναισθήματά σου, και νομίζεις ότι βρήκες τη λύση και την ηρεμία σου. Μα να που έρχεται τελικά κάποια στιγμή που ο χώρος αυτός των καταπιεσμένων ξεχειλίζει. Και τότε χάνεται και η ηρεμία και η ησυχία και όλα. Κι ύστερα; Πώς θα ισορροπήσεις και πάλι; Πότε θα ισορροπήσεις και πάλι; Και θα υπάρχει κάποιος εκεί δίπλα να σε στηρίξει; Σίγουρα κάποιος θα βρεθεί. Ελπίζω μόνο να μην είναι δύσκολο για αυτόν τον κάποιο να διώξει για λίγο τον εγωισμό του μακριά. Γιατί αν κοιτάζει τον εαυτό του, πώς θα σε στηρίξει; Πώς θα σου δείξει πού να πατήσεις ώστε να σηκωθείς και πάλι; Και αναρωτιέμαι και πάλι... Αν όλοι εκεί γύρω είναι τόσο τυφλοί που δε βλέπουν ότι έπεσα, πώς θα καταλάβουν ότι χρειάζομαι βοήθεια; Πρέπει δηλαδή οπωσδήποτε να φωνάξω για βοήθεια; Κανένας δε θα πάρει την πρωτοβουλία να βοηθήσει από μόνος του; Αλλά έτσι είναι.. σε τέτοιο κόσμο ζούμε. Σε έναν κόσμο όπου ο καθένας σκέφτεται τον εαυτό του, τη δική του ευημερία πρώτα και έπειτα - ίσως - των υπολοίπων. Και μεγαλώνεις εσύ ελπίζοντας ότι κάποια μέρα θα κάνεις τον κόσμο καλύτερο. Θα κάνεις το χωριό σου, την πόλη σου, τη χώρα σου ένα καλύτερο μέρος για να ζεις και να ζουν. Έχω όμως την εντύπωση ότι η ελπίδα αυτή γίνεται όλο και πιο αχνή στην εικόνα του μέλλοντος. Μετά αχνοφαίνεται και τέλος εξαφανίζεται εντελώς. Και τελικά ρωτώ: πού πάνε οι ελπίδες μας όταν σβήνουν και χάνονται;

Because The Night..

Τελικά ο έρωτας είναι τόσο απρόβλεπτος.. τρυπώνει παντού και ξετρυπώνει από παντού! Εκεί που δεν το περιμένεις, να τα πρώτα σημάδια κι έπειτα τα δεύτερα κι έπειτα...

Ίσως τελικά πρέπει να μην κυνηγάς και πολύ αυτό που λαχταράς και να αφήνεις τη μοίρα να κάνει τα μαγικά της. Λίγη μαγεία πάντα είναι ευπρόσδεκτη άλλωστε, έτσι δεν είναι;
Το τραγούδι αυτό της Patti Smith το αφιερώνω σε εραστές και ερωτευμένους:

Take me now baby here as I am
Pull me close, try and understand
Desire is hunger is the fire I breathe
Love is a banquet on which we feed

Come on now try and understand
The way I feel when I'm in your hands
Take my hand come undercover
They can't hurt you now,
can't hurt you now, can't hurt you now

Because the night belongs to lovers
Because the night belongs to lust
Because the night belongs to lovers
Because the night belongs to us..

Patti Smith: http://www.youtube.com/watch?v=0brHGJ6xqbk

Κάτι που μου έκανε εντύπωση: ''Feelings are much like waves. We can't keep them from coming, but we can choose which one to surf.'' Διαφωνείτε;;

''But If You Wanna Leave...''

Now, that I've lost everything to you
You say you wanna start something new
And it's breakin' my heart you're leavin', baby, I'm grievin'
But if you wanna leave, take good care
Hope you have a lot of nice things to wear
But then a lot of nice things turn bad out there

Ooh, baby, baby, it's a wild world

It's hard to get by just upon a smile..

Όταν έχεις χάσει τα πάντα, μπορείς να ξεκινήσεις από την αρχή και πάλι; Είναι τόσο εύκολο αλήθεια; Προχωράς πλέον σε ένα νέο μονοπάτι, χαράσσεις μια καινούρια πορεία ελπίζοντας ότι είναι προς το καλύτερο. Εύκολο - δύσκολο τι σημασία έχει; Σημασία έχει ότι πήρες την απόφαση και ξεκινάς και πάλι. Από το μηδέν ίσως, αλλά γεμάτος με γνώση - λίγη ή πολλή - από το παρελθόν. Κι ας γίνουν λάθη ξανά. Κι ας πάρεις και πάλι τη λάθος στροφή. Μην ξεχνάμε ότι υπάρχει και η όπισθεν.. Αυτό είναι το καλό με τη Ζωή. Μπορείς να κάνεις και λάθη. Το σημαντικό είναι να ξέρεις να τη ζεις. Γιατί διαφορετικά θα κυλήσουμε στην κατηφόρα και μετά δε θα ξέρουμε πώς να ανεβούμε..! Και αν τα πράγματα είναι ξεκάθαρα και δεν έχεις τίποτα να χάσεις πλέον, γιατί να μη ρισκάρεις; Γιατί να μη δοκιμάσεις; Στη χειρότερη των περιπτώσεων θα προστεθεί άλλη μια αποτυχημένη προσπάθεια στο βιογραφικό σου. Πιστεύω όμως ότι οι επιτυχίες θα είναι τόσο περισσότερες που μια ακόμη άκαρπη προσπάθεια δε θα έχει μεγάλη επίδραση στη ζωή σου. Λίγη θετική σκέψη χρειάζεται. Λίγο φως. Ίσως και κάποιος να σου αναπτερώνει το ηθικό κάπου κάπου..! Με λόγια, με ματιές, με πράξεις.. ακόμα και με σκέψεις. Με έβαλαν χθες να υποσχεθώ ότι θα χαμογελάω. Ότι δε θα διώξω τη λάμψη από το βλέμμα μου και το πρόσωπό μου γενικότερα. Ότι δε θα κλείνομαι στον εαυτό μου. Ότι ότι ότι ότι.. Εγώ υπόσχομαι ότι θα κάνω ο, τι περνάει από το χέρι μου προκειμένου να μάθω να ζω τη ζωή μου και να μην κατρακυλήσω στην κατηφόρα ποτέ ξανά. Άλλο να κατέβεις ένα ένα τα σκαλιά και άλλο να βρεθείς ξαφνικά στο υπόγειο με το κεφάλι στο πάτωμα, έτσι δεν είναι; Υπόσχομαι λοιπόν ότι θα ανεβοκατεβαίνω τα σκαλοπάτια της ζωής ένα ένα όταν και όπως εγώ θέλω. Το τραγούδι του τίτλου αφιερωμένο εξαιρετικά... Άλλωστε.. πόσο άγριος μπορεί να είναι αυτός ο κόσμος; Είμαστε τόσο αδύναμοι που δεν μπορούμε να τον αντιμετωπίσουμε;