''Don't want your hand this time.. I'll save myself...''

Η ζωή είναι τόσο μικρή και απρόβλεπτη τελικά. Από τη μια στιγμή στην άλλη όλα ανατρέπονται, όλα αναθεωρούνται, άνθρωποι αλλάζουν. Τελικά τόσο εύκολο είναι να γίνει μια αλλαγή; Ακόμα και μια εσωτερική αλλαγή.. που την καταλαβαίνεις μόνο εσύ ο ίδιος και κανένας άλλος γύρω σου. Διαβάζω πολύ τελευταία (δεν ξέρω πώς συνέβη αυτο αλήθεια). Από τη μια Ακτινολογία, από την άλλη λογοτεχνία, από την άλλη ποίηση, από την άλλη φιλοσοφία.. Και διαβάζω και διάφορα blogs ταυτόχρονα και προσπαθώ να βγάλω συμπεράσματα. Τίποτα όμως; Και άκρη δε βγάζω και δεν καταφέρνω να εξωτερικεύσω την αλλαγή. Θα μου πείτε τώρα.. γιατί να την εξωτερικεύσω;; Σωστό κι αυτό! Διαπιστώνω ότι αλλάζω όμως και ότι αυτή η αλλαγή θα ανατρέψει πολλά δεδομένα και πολύ φοβάμαι ότι η χρονιά αυτή θα κυλήσει περίεργα. Προς το καλύτερο εύχομαι μόνο. Ή έστω το διαφορετικό.
Άλλο θέλω να πω όμως. Γιατί πολλοί εκεί έξω - μακριά και κοντά - ψάχνονται πολύ, σκέφτονται πολύ, αναπολούν πολύ, ξεχνούν πολύ, απομονώνονται πολύ και ζουν πολύ πολύ λίγο. Μήπως να συνερχόμαστε λιγάκι σιγά σιγά; Μήπως να ρίξουμε λίγο κρύο νερό στο πρόσωπό μας και να πάρουμε τα πράγματα από την άλλη πλευρά; Γιατί μας βλέπω να τρέχουμε και να μη φτάνουμε και να δω ποιος θα βρεθεί να μας βοηθήσει στο τέλος! Αφού τη δύναμη την έχουμε, γιατί να την αφήσουμε ανεκμετάλλευτη; Γιατί να επιτρέψουμε να πέσουμε τόσο κάτω; Ε λοιπόν όχι, δεν υπάρχει κανένας λόγος. Απολύτως κανένας! Και αν πέσαμε; Καιρός για την ανηφόρα και πάλι..

Evanescence - Going Under
http://www.youtube.com/watch?v=ZLCbreTRKqQ&feature=fvst

''Going Under''

Now I will tell you what I've done for you

50 thousand tears I've cried

Screaming, deceiving and bleeding for you

And you still won't hear me

(going under)

Don't want your hand this time - I'll save myself

Maybe I'll wake up for once (wake up for once)

Not tormented daily defeated by you

Just when I thought I'd reached the bottom

I'm dying again

I'm going under (going under)

Drowning in you (drowning in you)

I'm falling forever (falling forever)

I've got to break through

I'm going under

Blurring and stirring - the truth and the lies

(So I don't know what's real) So I don't know what's real and what's not (and what's not)

Always confusing the thoughts in my head

So I can't trust myself anymore

I'm dying again

I'm going under (going under)

Drowning in you (drowning in you)

I'm falling forever (falling forever)

I've got to break through

I'm...

So go on and scream

Scream at me I'm so far away (so far away)

I won't be broken again (again)

I've got to breathe - I can't keep going under

I'm dying again

I'm going under (going under)

Drowning in you (drowning in you)

I'm falling forever (falling forever)

I've got to break through

I'm going under (going under)

I'm going under (drowning in you)

I'm going under

Και αυτή αυτό πρέπει να λέει εδώ έτσι; Γιατί να πέσουμε τόσο και να ψάχνουμε στήριγμα μετά; Δεν μπορούμε να το αποφύγουμε;
Πολύ αισιόδοξη και δυναμική μου βγήκε η ανάρτηση ή μου φαίνεται; Δεν πειράζει.. ό,τι μήνυμα είναι να περαστεί, ας περαστεί..! Ε;

Nightmare..

Δεν ξέρω. Ο καθηγητής των Θρησκευτικών στο Γυμνάσιο μας μιλούσε για κανόνες. Ένας από αυτούς ήταν στην ουσία ένα ερώτημα σχετικό με τα εμπόδια. Προφανώς με τα κάθε είδους εμπόδια που εμφανίστηκαν και εμφανίζονται συνεχώς στη ζωή μας. Σε κάθε πτυχή της. Στη δουλειά. Στην οικογένεια. Στους φίλους. Στον έρωτα. Στην υγεία.. Και ο κανόνας έλεγε να προσπαθούμε πάντα να ξεπερνάμε τα εμπόδια. Και ότι η πίστη θα μας βοηθήσει στην προσπάθεια αυτή. Τώρα το πώς θα το πετύχουμε αυτό δεν το ξέρω, ίσως εξαρτάται από το εμπόδιο ή/και από το χαρακτήρα του καθενός. Εμένα άλλη είναι η απορία μου. Πώς μπορεί κανείς να προετοιμαστεί για το εμπόδιο, πριν αυτό εμφανιστεί; Αν το περιμένεις, θα μπορείς πιο εύκολα να το αντιμετωπίσεις, έτσι δεν είναι; Αλλά απ' την άλλη.. αν το περιμένεις, δε χάνεις ενδεχομένως ευτυχισμένες στιγμές του παρόντος; Περιμένεις το κακό και δεν απολαμβάνεις το καλό που σου προσφέρεται. Αν πάλι απολαμβάνεις το καλό και την ευτυχία, τι κάνεις όταν το φως απομακρύνεται ξαφνικά και η ζωή σκοτεινιάζει; Όταν βρίσκεσαι προ εκπλήξεως και τα χάνεις; Πάλι μπερδεύτηκα... Είναι πολύ παράξενο πάντως. Δεν ξέρεις από πού θα σου 'ρθει. Και καταστρέφονται σχέδια και σχέδια και ανατρέπονται δεδομένα και όλα αλλάζουν. Και ψάχνεις να βρεις κάτι καλό - έστω και κάτι τόσο δα μικρό - και γραπώνεσαι από αυτό και προσπαθείς να πάρεις όση περισσότερη δύναμη μπορείς για να αντισταθείς και να συνεχίσεις.
Ποντάρω λοιπόν στα επόμενα που θα έρθουν, που θα είναι καλύτερα, δυνατότερα και φωτεινότερα. Κι αν αργήσουν; Δεν πειράζει... Αρκεί που θα έρθουν.. σωστά;;

Μια άποψη..

''Εκτιμάμε τον έρωτα όχι επειδή είναι πιο δυνατός από το θάνατο, αλλά επειδή είναι πιο αδύνατος. Πείτε ο, τι θέλετε εσείς για τον έρωτα! Ο θάνατος θα τον αποτελειώσει... Η φθαρτή φύση του έρωτα είναι που του δίνει τη βαθιά σημασία στη ζωή μας.''

Ε;;

Hello again..

Πρώτη ανάρτηση μετά από 1.5 μήνα περίπου και θα μπορούσα να γράφω για ώρες και για πολλά, αλλά... Ένα θα πω μονάχα ύστερα από κάποια τελευταία γεγονότα:

Seize The Day

Carpe Diem

Κι αυτό γιατί τελικά όση θετική ενέργεια κι αν έχεις, ποτέ μα ποτέ δεν ξέρεις τι μπορεί να σου ξημερώσει η επόμενη μέρα...

Κλείνω χωρίς ερώτηση αυτή τη φορά (τι πειράζει να προστεθεί μία ακόμη αλλαγή στις τόσες) :
Υγεία σε όλους..

Thinking Over

Σήμερα θέλω να γράψω. Να εκφράσω όλα όσα απασχολούν το μυαλό μου. Μα έλα όμως που δεν ξέρω από πού να ξεκινήσω. Δεν μπορώ να βρω μια συνοχή στις σκέψεις μου. Να τις ενώσω έτσι ώστε να υπάρχει μια λογική σειρά μήπως καταλάβω τελικά και τι γίνεται. Κι αυτή η ερώτηση που μου έκανε χθες μια φίλη μου πολύ με προβλημάτισε: ''Τι σκέφτεσαι;''.... Και ρωτάω κι εγώ με τη σειρά μου: ''Τι σκέφτομαι πότε; Τώρα τώρα; Ή πριν από 5 λεπτά; Ή πριν από μισή ώρα;'' Γιατί αλήθεια καμιά φορά το μυαλό τρέχει με τέτοια ταχύτητα που δεν μπορείς να το ακολουθήσεις. Μένεις πίσω. Χάνεις επεισόδια. Όπως συμβαίνει και με την ταινία που έχεις δει εκατομμύρια φορές αλλά κάθε φορά ξεκινάς να τη βλέπεις από τη μέση. Και σου αρέσει πάρα πολύ. Τη μία όμως φορά που θα τύχει και θα τη δεις από την αρχή, θα σοκαριστείς όταν διαπιστώσεις πόσο σημαντικό ήταν το κομμάτι που έχανες τόσο καιρό. Και ενδεχομένως να αλλάξεις και γνώμη για την ταινία τελικά. Μόνο που με το μυαλό ίσως είναι λίγο διαφορετικά τα πράγματα. Οι σκέψεις δεν μπορούν να προβληθούν σε επανάληψη. Αλλά και να μπορούν, αμφιβάλλω για το αν θα είναι ολόκληρες. Και μόλις σκέφτηκα και κάτι άλλο... Μια ταινία, όσες φορές και να προβληθεί, θα είναι η ίδια. Η ίδια πλοκή, το ίδιο story σε αρχή, μέση και τέλος. Συμβαίνει το ίδιο και με τις σκέψεις; Όταν επαναλαμβάνονται είναι οι ίδιες; Ή μπορεί κάποια στιγμή να αλλάξουν; Αν αλλάξουν, σημαίνει ότι αλλάξες κι εσύ γνώμη... Αλήθεια.. πόσες φορές μπορεί κανείς να αλλάξει γνώμη;;


Dana Glover - Thinking Over
http://www.youtube.com/watch?v=nk6YJw6mWyU

Αναζήτηση προσωπικότητας... ''Πού πήγε ο εγωισμός σου;''... Αυτή η ερώτηση είναι στο μυαλό μου από χθες το βράδυ και δε λέει να φύγει. Πού πήγε ο εγωισμός. Τον απωθείς, ρισκάρεις και το διώχνεις μακριά, ελπίζοντας ότι αυτή η απόφαση θα οδηγήσει εσένα στην ευτυχία και την ευτυχία σε σένα. Κι αν αυτό δε γίνει, αν δηλαδή αποτύχεις, τότε γυρίζεις πίσω. Προσπαθείς τουλάχιστον. Γιατί τώρα που έδιωξες τον εγωισμό σου μακριά, πρέπει να ξεκινήσεις το κυνήγι. Ο εγωισμός είναι ο χαμένος θησαυρός. Κι εσύ καταλήγεις να είσαι ο κυνηγός. Και ποιο είναι το ''θήραμα''; Το ''τρόπαιο''; Ο εγωισμός και άρα η προσωπικότητά σου. Αυτή που έχασες στην προσπάθειά σου να πιάσεις την ευτυχία. Δεν αρκούν όμως μόνο οι δικές σου θυσίες. Ας κάνει και το άλλο πρόσωπο μια κίνηση/θυσία/προσπάθεια στον ''αγώνα'' αυτό. Σε μία σχέση - φιλική, ερωτική, επαγγελματική - πρέπει να προσπαθούν ΚΑΙ ΟΙ ΔΥΟ. Διαφορετικά, χάνεται ο ένας - ή και οι δύο - και τελικά χάνεται η σχέση. Και αναρωτιέμαι.. για πόσο θα μας ταλαιπωρεί το αποτέλεσμα αυτό που κάθε άλλο παρά επιθυμητό είναι;;

Πήγα χθες σε μια παράσταση που έκανε η Ήλιδα (μαθαίνω παραδοσιακούς χορούς εκεί). Πραγματικά είναι απίστευτο το πόσο μπορεί να σε εκφράζει ένας χορός ή μάλλον ένα είδος χορού..! Έβλεπα τους ''συμμαθητές'' μου να χορεύουν και να το ζουν τόσο πολύ αυτό που κάνουν και ζήλεψα αλήθεια. Βλέπετε το διάβασμα δε μου επέτρεψε να συμμετάσχω κι εγώ παρ' όλο που το ήθελα πολύ. Θυμάμαι κάναμε τέτοιες εκδηλώσεις όταν ήμαστε μικρά, με τις στολές μας και με τα όλα μας. Τελικά αυτή η ιδέα της παράστασης, της ερμηνείας των ρόλων είναι πάρα πολύ ωραία. Αν δε γινόμουν γιατρός, θα ήθελα να γίνω ηθοποιός. Ή τραγουδίστρια! Να παίρνεις ένα ρόλο ή ένα τραγούδι και να δίνεις τη δική σου προσωπική ερμηνεία. Να εκφράζεις έστω και έτσι τα συναισθήματά σου. Να εξωτερικεύεις τον εσωτερικό σου κόσμο. Μα και να μην καταφέρεις τελικά να γίνεις ηθοποιός ή τραγουδιστής, τα μαθήματα που θα κάνεις/πάρεις θα είναι παραπάνω από αρκετά. Όταν μαθαίνεις υποκριτική, όταν κάνεις μαθήματα φωνητικής πιστεύω ότι βλέπεις αλλιώς τα πράγματα. Μαθαίνεις να συγκρατείς και να μη συγκρατείς τα όσα σκέφτεσαι ή θέλεις να πεις την εκάστοτε στιγμή. Μαθαίνεις πώς να λες αυτά που θέλεις. Πώς να κινείσαι. Νομίζω ότι τελικά καταλήγεις να αντιμετωπίζεις αλλιώς τη Ζωή. Γιατί τελικά μάλλον όλα είναι θέμα θεώρησης των πραγμάτων. Προς τα πού είναι ο ήλιος, το φως; Και προς τα πού το σκοτάδι; Και ίσως δεν έχει σημασία η κατεύθυνση που επιλέγει ο καθένας. Σημαντικό είναι αφενός μεν το ότι βλέπει και τα δύο μονοπάτια, αφετέρου δε ο τρόπος με τον οποίο επιλέγει να πορευτεί στο μονοπάτι που προτιμά. Χμ μπερδεύτηκα λίγο και .. ξέφυγα και από το θέμα; Ο χορός και το τραγούδι, λοιπόν, από τους καλύτερους τρόπους έκφρασης..! Πώς το είπε να δεις..... α ναι:

''Χορεύω σημαίνει αισθάνομαι κι εκφράζω με τη μέγιστη ένταση
τη σχέση ανθρώπου με τη φύση, με την κοινωνία,
με το μέλλον και το Θεό.''

Ροζέ Γκαρωντύ

Χορός και τραγούδι λοιπόν.. μήπως και δούμε τη Ζωή με άλλο μάτι;;