Ανολοκλήρωτα πάθη και έρωτες. Οι σκέψεις και οι επιθυμίες να σε κατακλύζουν η μια μετά την άλλη κι εσύ να είσαι ανίκανος να αντιδράσεις. Κινείσαι, ζεις την κάθε μέρα μα στην ουσία δεν είσαι εσύ. Το σώμα στη ζωή αλλά το μυαλό και η καρδιά στο όνειρο και την επιθυμία. Πώς να ελέγξεις τα συναισθήματά σου; Τα θέλω σου; Πρέπει να βρεις ένα τρόπο να το κάνεις όμως... Γιατί αν οι επιθυμίες σας δεν ταυτίζονται ή - έστω - σχετίζονται λίγο μεταξύ τους, τότε το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να καταπιεστείς. Θέλει δύο ''ναι'' για να γίνει πράξη το όνειρο. Τι γίνεται όμως όταν ο ένας από τους δύο δεν ξέρει τι θέλει; Τι γίνεται όταν το ένα ''ναι'' δεν είναι ακριβώς ''ναι'' αλλά είναι ''ναι.. ίσως..''; Τότε ή το δέχεσαι ή το απορρίπτεις κατηγορηματικά και συνεχίζεις τη ζωή σου. Όχι όπως εσύ θα ήθελες, αλλά τουλάχιστον τη συνεχίζεις. Και οι δύο επιλογές όμως υποκρύπτουν κινδύνους. Τους δικούς της η καθεμιά. Υπάρχει ωστόσο και ένας κίνδυνος που είναι κοινός: ο κίνδυνος να πληγωθείς. Και όταν η καρδιά ''αιμορραγεί'', τα πράγματα δυσκολεύουν δραματικά. Και λέω δραματικά γιατί εκτός από την καρδιά, δε λειτουργεί και το μυαλό. Κι αν οι πληγές δεν επουλωθούν, τότε το σώμα θα μείνει στη ζωή, ενώ η καρδιά και το μυαλό θα αποκλειστούν στον - ουτοπικό πολλές φορές - κόσμο του ονείρου και της φαντασίας/επιθυμίας. Η καρδιά θα πάψει να ''αιμορραγεί'', όταν πάψει να λειτουργεί. Να λειτουργεί συναισθηματικά. Μα.. αν πάψει να νιώθει η καρδιά.. πώς θα βρεθεί η γιατρειά;

Μια χειραψία. Μια λέξη. Ένα βλέμμα. Ένα άγγιγμα. Ένα χάδι. Ένα φιλί. Κινήσεις μικρές που όμως μπορούν να μείνουν στο μυαλό μας για μεγάλο χρονικό διάστημα. Αυτά που βλέπουμε στις ταινίες, ανθρώπους που αναπολούν στιγμές έντονες σα να συνέβησαν μόλις πριν λίγα λεπτά, μπορούν να συμβούν και σε εμάς. Μπορούμε κι εμείς να αναπολούμε. Να ονειρευόμαστε ξύπνιοι. Στιγμές που θα θέλαμε να ξαναζήσουμε, στιγμές που θα θέλαμε να ζήσουμε. Είναι ωραίο να έχουμε λίγο ρομαντισμό. Να αποζητάμε την ομορφιά στη ζωή μας κάπου κάπου. Στιγμές που θα δώσουν χρώμα στο άχρωμο, ομορφιά στο άσχημο, χαρά στο λυπημένο, ζωή στη ζωή μας. Ας είναι προσωρινό.. δεν πειράζει και τόσο.. ελπίζουμε μόνο αυτό το προσωρινό και λίγο να μας δώσει δύναμη να προχωρήσουμε. Γιατί να μην είμαστε και λίγο ονειροπόλοι; Είμαστε ρεαλιστές, είμαστε πεζοί, ρηχοί, εξαρτιόμαστε σε μεγάλο βαθμό από το χρήμα. Γιατί να αποκλείουμε τα όνειρα από τη ζωή μας; Τελικά η φαντασία είναι ζωτικής σημασίας ειδικά όταν βρισκόμαστε πλέον στην περίφημη αυτή φάση άρνησης. Αρνούμαστε να αποδεχτούμε αυτό που ο άλλος μας επιβάλλει και έτσι ζούμε σε έναν κόσμο φανταστικό όπου κάποια πράγματα - όχι όλα- γίνονται όπως εμείς θέλουμε. Όχι δεν είμαστε τρελοί. Είμαστε ονειροπόλοι. Κι αν λάβουμε υπόψη ότι πολλά δεν είναι όπως τα θέλουμε, τότε σίγουρα τα όνειρα παίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο στη ζωή μας. Και είναι κακό κάπου κάπου να αφηνόμαστε στα όνειρα και να περιπλανιόμαστε στη φαντασία; Εγώ πάντως δεν το νομίζω. Βέβαια.. κινδυνεύουμε να παγιδευτούμε στο όνειρο, εάν η άρνηση είναι τέτοια που να μην μπορούμε να αποδεχτούμε ότι αυτό δε θα γίνει ποτέ πραγματικότητα. Παρ' όλα αυτά... στη θέα αυτού του κινδύνου, σταματάμε ή ρισκάρουμε και συνεχίζουμε;

Σήμερα μου είπανε πως μπορείς να κλείσεις τα μάτια σου σε πράγματα που δε θέλεις να δεις, μα δεν μπορείς να κλείσεις την καρδιά σου σε αυτά που δε θέλεις να αισθανθείς. Μπορούμε να αγνοούμε αλήθεια εσκεμμένα πράγματα και γεγονότα που μας αφορούν απλά και μόνο επειδή δε θέλουμε να τα αντιμετωπίσουμε; Μια φίλη μου λέει πως όλα γύρω μας συμβαίνουν για κάποιο λόγο. Επομένως πρέπει να τα βλέπουμε και να μας βλέπουν εκείνη ακριβώς τη στιγμή που συμβαίνουν, όχι; Γιατί αφήνουμε για αργότερα κάτι που μπορούμε να κάνουμε τώρα; Επειδή είμαστε δειλοί; Τι θα πει δειλός; Οι υπεκφυγές δε σημαίνουν απαραίτητα δειλία.. εκτός κι αν γίνονται επανηλημμένα και σκόπιμα οπότε και χάνουν το νόημά τους. Πρέπει να έχουμε θάρρος. Και να χειριζόμαστε τις καταστάσεις όταν αυτές δημιουργούνται και με όποιο τρόπο μπορούμε. Κι αν πράγματι όλα γύρω μας συμβαίνουν για κάποιο λόγο, γιατί να κλείσουμε τα μάτια μας; Επειδή δε θέλουμε να βλέπουμε; Σε τι θα ωφελήσει αυτό; Αν δεν μπορούμε να κλείσουμε την καρδιά μας σε αυτά που δε θέλουμε να αισθανθούμε και την αφήνουμε να πληγώνεται και μια και δυο και τρεις φορές, πόσο θα μας στοιχίσει, αν δούμε αυτό που δε θέλουμε να δούμε; Αυτό που βλέπουν τα μάτια μας είναι παροδικό. Όμως η ποινή της καρδιάς, για ένα ''αδίκημα'' που μπορεί και να μη διέπραξε, έχει διάρκεια και μάλιστα κανείς δεν ξέρει πόση. Οι εικόνες είναι εικόνες και δεν μπορούν να συγκριθούν με τα συναισθήματα. Ακόμα κι αν μια εικόνα προκαλεί συναισθήματα. Ακόμα και τότε, αυτό που επηρεάζει περισσότερο - ίσως πονάει και περισσότερο - είναι το συναίσθημα. Η ικανότητα αυτή που έχουμε να αισθανόμαστε, να αγαπάμε, να ερωτευόμαστε, να πονάμε, να γελάμε, να κλαίμε είναι πιο ισχυρή. Η απορία λοιπόν που μου γεννήθηκε όταν άκουσα την πρώτη αυτή φράση είναι: ''Θα κερδίσουμε κάτι, αν κλείσουμε τα μάτια μας σε αυτά που δε θέλουμε να δούμε;'' Τι σημασία θα έχει αυτό το κάτι; Και αλήθεια.. για πόσο;

Ελπίδα. Τη μια φουντώνει, την άλλη εξανεμίζεται. Κι εμείς συνέχεια με το ίδιο ερωτηματικό: Πώς μπορούν και μας τη στερούν; Ακόμα κι ένα τυχαίο και απρόσμενο γεγονός μπορεί να αναπτερώσει το ηθικό μας, να μας κάνει να ελπίζουμε, να πετάμε ξανά. Η προσγείωση μπορεί να είναι απότομη ή ομαλή. Επιθυμητή ή ανεπιθύμητη. Μα ίσως πρέπει να εστιάζουμε την προσοχή μας στο ότι μπορέσαμε και βρεθήκαμε ψηλά. Είναι ωραίο να πετάς στα σύννεφα καμιά φορά. Είναι ένα ταξίδι τόσο υπέροχο, τόσο όμορφο, που πολλές φορές ξεχνάμε να επιστρέψουμε. Κι έτσι, τελικά, η θλίψη του τέλους και της επιστροφής επισκιάζει την εμπειρία. Μα αλήθεια.. τι νόημα θα είχε αν ταξιδεύαμε έχοντας συνεχώς στο μυαλό μας ότι η στιγμή που το ταξίδι θα τελειώσει πλησιάζει ολοένα και περισσότερο; Τότε θα ήταν ίσως μάταιο το ταξίδι, γιατί τις περισσότερες φορές δεν είναι το αποτέλεσμα που έχει σημασία, αλλά το μονοπάτι. Η διαδρομή. Η πορεία προς το τέρμα. Όταν κανείς ερωτεύεται, δεν πρέπει να έχει το μυαλό του στο αν κάποια στιγμή αυτό θα τελειώσει. Γιατί όταν τελικά διαπιστώσει ότι ήταν λάθος το να μη ζει τη στιγμή, θα είναι αργά. Θα έχει χάσει τόσες ευκαιρίες για πραγματική ευτυχία και χαρά. Αυτό το λάθος κάνουμε οι περισσότεροι και ύστερα τα βάζουμε με τη ζωή. Την άδικη τη ζωή που μόνο σκληρά μας φέρεται. Όχι. Δεν είναι έτσι τα πράγματα. Μια πολύ καλή μου φίλη είναι τόσο αισιόδοξη σε σχέση με τη ζωή που δεν είναι λίγες οι φορές που με έχει εκνευρίσει η θετική της ενέργεια. Όμως κατά κάποιο τρόπο έχει δίκιο. Η ζωή είναι στιγμές. Θετικές ή αρνητικές. Καλές ή κακές. Σε κάθε περίπτωση όμως είναι στο δικό μας χέρι να τις αντιμετωπίσουμε όπως εμείς θέλουμε ή να τις αφήσουμε να μας αντιμετωπίσουν αυτές. Πόσο εύκολο όμως είναι να μη σκεφτόμαστε αρνητικά; Να μη χάνουμε το δυναμισμό μας; Το χαμόγελο βοηθάει όταν δεν είναι ψεύτικο. Πώς θα διατηρήσουμε ανεξάντλητη τη θετική μας ενέργεια; Κι αν τελικά εξαντληθεί, πού θα βρούμε αλλού πηγή;

Όταν κλεινόμαστε στον εαυτό μας, τα πράγματα δε γίνονται καλύτερα ούτε και απλουστεύονται όπως πολύ ανόητα πιστεύουμε οι περισσότεροι. Απλά παραμερίζουμε το εκάστοτε πρόβλημα για κάποιο χρονικό διάστημα.. Έπειτα θεωρούμε ότι αυτό που μας απασχολούσε πάει..το ξεπεράσαμε.. Όμως εξακολουθεί να μας προβληματίζει το θέμα ακόμα κι αν εμείς δεν το καταλαβαίνουμε. Και καθώς περνάει ο καιρός ''φουντώνει'' ολοένα και περισσότερο. Και έρχεται εκείνη η στιγμή που κάτι θα μας ενοχλήσει. Κάτι θα μας ωθήσει στα άκρα και θα ξεσπάσουμε. Και αυτό είναι καλό σίγουρα. Ναι, είναι καλό να ξεσπάμε και να λέμε αυτό που μας ενοχλεί και να μην το κρατάμε μέσα μας. Δεν είναι καλό όμως να ξεσπάμε σε λάθος πρόσωπα. Γιατί τότε δε στενοχωριέται μόνο το λάθος εκείνο πρόσωπο, όχι. Απογοητευόμαστε κι εμείς. Για τον ίδιο μας τον εαυτό. Και αυτό είναι χειρότερο. Πώς όμως μπορεί κανείς να ελέγξει τα συναισθήματά του; Κάθε φορά μετανιώνουμε που δεν αρπάξαμε την ευκαιρία να μιλήσουμε όταν μας δόθηκε ή την κερδίσαμε. Κάθε φορά λέμε ''έπρεπε να πω αυτό...'' ή ''έπρεπε να κάνω εκείνο...''. Έχει νόημα όμως να το σκεφτόμαστε μετά; Μπορούμε να διορθώσουμε το λάθος μας; Δε λέμε ή δεν κάνουμε εκείνο που θέλαμε τη στιγμή που το θέλαμε κι έπειτα το σκεφτόμαστε, προβληματιζόμαστε και καταλήγουμε να ανησυχούμε μήπως επαναλάβουμε το λάθος αυτό. Και όσο ανησυχούμε, τόσο δεν μπορούμε να λειτουργήσουμε με την καρδιά και το συναίσθημα, τόσο γινόμαστε πεζοί, τόσο ξεχνάμε να ζούμε τη στιγμή. Και για να μην παραλείπουμε ενδεχόμενα, αυτό συμβαίνει και στην αντίθετη περίπτωση, όπου κάνουμε κάτι γιατί έτσι το αισθανθήκαμε τη στιγμή εκείνη και ύστερα το μετανιώνουμε είτε γιατί δε μας ικανοποίησε το αποτέλεσμα είτε για οποιοδήποτε άλλο λόγο. Όμως, δυστυχώς ή ευτυχώς, το χρόνο δεν μπορούμε να το γυρίσουμε πίσω. Πράττουμε λάθη, μαθαίνουμε - ή όχι - από αυτά και προσπαθούμε να γίνουμε καλύτεροι χωρίς να μας στοιχειώνει το παρελθόν. Πρέπει να αφήνουμε το παρελθόν πίσω.. Να ζούμε το παρόν για το μέλλον. Αλλά ποιος μπορεί να αποδεσμευτεί πλήρως από το παρελθόν του;

Ζήλια. Τι μπορεί να πει κάποιος για τη ζήλια; Ναι, πολλές φορές μας οδηγεί σε κινήσεις ακραίες και ίσως λανθασμένες. Όμως.. ταυτόχρονα.. μας δείχνει ότι ζούμε. Ότι είμαστε ικανοί να νιώσουμε, να αισθανθούμε, να αναζητήσουμε τρόπους ώστε να είμαστε κοντά στο άτομο που μας ενδιαφέρει. Υπάρχει βέβαια και η ζήλια μεταξύ φίλων. Όμως αν η φιλία είναι πραγματική, τότε η ζήλια δε δημιουργεί προβλήματα και εντάσεις. Δεν πρέπει τουλάχιστον. Όταν νιώθουμε το αίσθημα αυτό της ζήλιας, τι κάνουμε; Ας πούμε καλύτερα τι πρέπει να κάνουμε και όχι τι κάνουμε στην πραγματικότητα. Πρέπει να προσπαθήσουμε να δούμε από πού πηγάζει η ζήλια που νιώθουμε. Είναι επειδή θα θέλαμε να έχουμε αυτό που έχει το άλλο άτομο; Ή επειδή πιστεύουμε ότι χάνουμε; Ότι μας κλέβουν κάτι δικό μας; Γιατί πολλές φορές αυτά τα δύο, λανθασμένα βέβαια, τα συγχέουμε.. Και τότε είναι που κάνουμε λάθη. Μπορεί και μεγάλα μάλιστα. Και το ένα λάθος θα φέρει το άλλο και τελικά.. έτσι απλά.. θα καταστρέψουμε ίσως κάτι που δε φανταζόμασταν ότι θα μπορούσε να χαθεί. Έπειτα, μας λείπει αυτό που χάσαμε, μετανιώνουμε για τα λάθη μας και καταδικάζουμε τη ζήλια και τον εαυτό μας που επέτρεψε να κυριευτεί από αυτή. Είναι μονόδρομος όμως; Όχι. Χρειάζεται λίγος μόνο αυτοέλεγχος, λίγη αυτοσυγκράτηση, λίγη μόνο ψυχραιμία. Λίγη μόνο ώστε να καταφέρουμε τελικά να περιοριστούμε στην αληθινή πηγή της ζήλιας μας. Ίσως να μη φταίει το άλλο άτομο τελικά.. Ίσως το πρόβλημα να βρίσκεται στον εαυτό μας.. μέσα μας. Μα τι λέω; Πώς μπορεί κάποιος να ελέγξει τα συναισθήματά του; Για ποιο αυτοέλεγχο μιλάμε; Για ποια ψυχραιμία; Στις περισσότερες περιπτώσεις η καρδιά υπερισχύει του μυαλού και τότε πράττουμε ανεξέλεγκτα, απερίσκεπτα. Και μετά έρχονται πάλι τα λάθη και επαναλαμβάνεται η ιστορία όπως και εγώ.. Ίσως τελικά να πρέπει να ψάξουμε μέσα μας, βαθιά μέσα μας, μήπως βρούμε αυτό που πραγματικά μας λείπει, αυτό που πραγματικά θέλουμε και ζηλεύουμε. Ναι, πρέπει να ελέγχουμε τη ζήλια. Πού βάζουμε όμως το μέτρο τελικά; Στην καρδιά ή στις πράξεις μας;

Το παιχνίδι της ζωής είναι δύσκολο, γεμάτο εμπόδια και παγίδες. Αν τύχει και χάσουμε τη μάχη σε ένα γύρο, τότε λέμε ότι η ζωή είναι σκληρή, τίποτα δεν πηγαίνει όπως εμείς θέλουμε και γενικά η ζωή είναι άδικη μαζί μας. Αν πάλι κερδίσουμε στο γύρο, τότε ναι! η ζωή είναι τέλεια, η ζωή είναι υπέροχη, είμαστε ευτυχισμένοι! Όμως πόσοι βλέπουν μόνο το άσπρο και το μαύρο; Γιατί οι περισσότεροι αγνοούμε τα ενδιάμεσα χρώματα και μένουμε στα άκρα. Μερικοί λένε πως ''κάθε εμπόδιο είναι για καλό''. Δεν ξέρω αν κάθε εμπόδιο είναι πράγματι για καλό αλλά είμαι σίγουρη ότι τα εμπόδια υπάρχουν. Είναι όπως ένας κορμός δέντρου που έχει πέσει και μας έχει κλείσει το δρόμο. Ή θα κάνουμε μεταβολή και θα γυρίσουμε πίσω ή θα προσπαθήσουμε με κάποιο τρόπο να περάσουμε τον κορμό. Έτσι και τα εμπόδια.. μερικοί τα ξεπερνούν ενώ άλλοι το βάζουν στα πόδια. Κι αν προσπαθήσει κάποιος να ξεπεράσει ένα εμπόδιο και αποτύχει; Τότε θα έχει χάσει το γύρο του παιχνιδιού. Όχι όμως το παιχνίδι. Όταν ρίχνεις το κέρμα δεν ξέρεις αν θα τύχει κορώνα ή γράμματα. Το ρίχνεις όμως. Έτσι και στη ζωή. Παίζεις χωρίς να ξέρεις αν θα νικήσεις ή θα χάσεις. Παίζεις όμως. Άλλωστε σε όλα τα παιχνίδια ρισκάρουμε μία ή περισσότερες φορές, έτσι δεν είναι; Και το αποτέλεσμα είναι ένα: νίκη ή ήττα. Σε κάθε γύρο αλλά και στο τελικό αποτέλεσμα. Νίκη ή ήττα. Άσπρο ή μαύρο. Υπάρχουν κι άλλα χρώματα όμως.. Όχι μόνο άσπρο και μαύρο. Όχι μόνο νίκη και ήττα. Όταν κερδίζεις, δε μαθαίνεις. Μέσα από την ήττα όμως, μπορείς να μάθεις πολλά. Είναι εύκολο όμως να δεχτείς την ήττα, όταν σκέφτεσαι συνεχώς ότι δεν πρόκειται για ένα οποιοδήποτε παιχνίδι αλλά για τη ζωή σου; Αν δεν πιστεύουμε στις δυνάμεις μας και ακολουθούμε τον εύκολο και σίγουρο δρόμο, έχουμε δίκιο όταν λέμε ότι τη ζωή μας τη φτιάχνουμε μόνοι μας; Μήπως ο φόβος της αποτυχίας είναι αυτός που μας εμποδίζει να Ζήσουμε; Ρισκάρουμε μόνο όταν είμαστε σίγουροι για το αποτέλεσμα;