Σάββατο, 10 Ιανουαρίου 2009

Ανολοκλήρωτα πάθη και έρωτες. Οι σκέψεις και οι επιθυμίες να σε κατακλύζουν η μια μετά την άλλη κι εσύ να είσαι ανίκανος να αντιδράσεις. Κινείσαι, ζεις την κάθε μέρα μα στην ουσία δεν είσαι εσύ. Το σώμα στη ζωή αλλά το μυαλό και η καρδιά στο όνειρο και την επιθυμία. Πώς να ελέγξεις τα συναισθήματά σου; Τα θέλω σου; Πρέπει να βρεις ένα τρόπο να το κάνεις όμως... Γιατί αν οι επιθυμίες σας δεν ταυτίζονται ή - έστω - σχετίζονται λίγο μεταξύ τους, τότε το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να καταπιεστείς. Θέλει δύο ''ναι'' για να γίνει πράξη το όνειρο. Τι γίνεται όμως όταν ο ένας από τους δύο δεν ξέρει τι θέλει; Τι γίνεται όταν το ένα ''ναι'' δεν είναι ακριβώς ''ναι'' αλλά είναι ''ναι.. ίσως..''; Τότε ή το δέχεσαι ή το απορρίπτεις κατηγορηματικά και συνεχίζεις τη ζωή σου. Όχι όπως εσύ θα ήθελες, αλλά τουλάχιστον τη συνεχίζεις. Και οι δύο επιλογές όμως υποκρύπτουν κινδύνους. Τους δικούς της η καθεμιά. Υπάρχει ωστόσο και ένας κίνδυνος που είναι κοινός: ο κίνδυνος να πληγωθείς. Και όταν η καρδιά ''αιμορραγεί'', τα πράγματα δυσκολεύουν δραματικά. Και λέω δραματικά γιατί εκτός από την καρδιά, δε λειτουργεί και το μυαλό. Κι αν οι πληγές δεν επουλωθούν, τότε το σώμα θα μείνει στη ζωή, ενώ η καρδιά και το μυαλό θα αποκλειστούν στον - ουτοπικό πολλές φορές - κόσμο του ονείρου και της φαντασίας/επιθυμίας. Η καρδιά θα πάψει να ''αιμορραγεί'', όταν πάψει να λειτουργεί. Να λειτουργεί συναισθηματικά. Μα.. αν πάψει να νιώθει η καρδιά.. πώς θα βρεθεί η γιατρειά;

2 σχόλια:

Stella είπε...

Τι γίνεται όμως όταν δεχτείς το "ναι... ίσως" αλλά δεν ξέρεις αν πρέπει να το μετανοιώσεις ή όχι; Τι γίνεται όταν σου προσφέρει απλά τη χαρά να βρίσκεσαι κοντά του, αλλά γνωρίζεις ότι εκείνος μάλλον δεν είναι κ τόσο σίγουρος αν θέλει να είναι διπλά σου; Φεύγεις τρέχοντας να γλιτώσεις μια ενδεχόμενα μεγαλύτερη πληγή ή απλά κάθεσαι με την ελπίδα ότι κάποια στιγμή ίσως και να αλλάξει; Δεν ξέρω τι είναι καλύτερο και τι χειρότερο, σίγουρα πάντως και στις δύο περιπτώσεις το πιθανότερο είναι να βρεθείς πληγωμένος και ίσως θυμωμένος, με τον εαυτό σου φυσικά, γιατί στη πρώτη περίπτωση έφυγες και έτσι ποτέ δεν θα μάθεις αν τα πράγματα θα καλυτέρευαν, ενώ στη δεύτερη περίπτωση είσαι θυμωμένος γιατί έμεινες βλέποντας αρνητικά σημάδια και με το καιρό η πληγή μεγάλωσε. Είναι μια δύσκολη επιλογή. Δεν ξέρεις τι κρύβει. Παίρνεις το ρίσκο κάθε φορά και απλά δέχεσαι τις συνέπειες, καλές ή κακές. Τελικά μένεις ή φεύγεις;

Έφη είπε...

Μένεις ή φεύγεις; Αυτό αναρωτιέμαι κι εγώ Stella.. Μα πρέπει να λογαριάζουμε όλους τους παράγοντες και τις υποπεριπτώσεις γιατί κάθε περίσταση είναι διαφορετική. Πιστεύω όμως ότι σε μια σχέση - είτε αυτή είναι φιλική είτε ερωτική είτε επαγγελματική - τις μάχες δεν πρέπει να τις δίνει μόνο ο ένας. Πρέπει να προσπαθούν και οι δύο. Όταν δίνεις μόνο, τότε δε θ'αργήσει να έρθει ο καιρός που το γυαλί θα ραγίσει και τελικά θα σπάσει. Και μετά είναι πολύ δύσκολο να μαζέψεις τα κομμάτια σου, πόσο μάλλον αν αρχίσεις να κατηγορείς μία τον ένα και μία τον άλλο. Είναι απαραίτητο να βρεις την ισορροπία αυτή που θα δώσει στη σχέση την ευκαιρία να πατήσει γερά και να κρατήσει. Εντάξει, υπάρχει σίγουρα το ενδεχόμενο να πληγωθείς. Μα υπάρχει επίσης και το ενδεχόμενο να πληγωθεί ο άλλος. Ζεις λοιπόν τη στιγμή για το τώρα, όχι για το αύριο, και πράττεις κάθε φορά ανάλογα με το ποιος υπερισχύει: το μυαλό ή η καρδιά. Δεν έχει κανένα νόημα να μετανιώνεις και να σκέφτεσαι το ''λάθος'' σου. Ζεις το παρόν για το παρόν και όχι για το παρελθόν. Γιατί διαφορετικά τα λάθη συνεχίζονται και τελικά ξεχνάς να ζεις. Δίνεις λοιπόν ευκαιρίες, αλλά ζητάς κιόλας ευκαιρίες. Υποχωρείς αλλά Και απαιτείς. Και ίσως τελικά η απάντηση να έρθει από μόνη της..