Τετάρτη, 10 Ιουνίου 2009

Εεε..ορίστε; Τι;

Πω πω πέρασε σχεδόν ένας μήνας; Οι μέρες περνούν ανησυχητικά γρήγορα.. Και μέχρι να το καταλάβουμε, αλλάζει η ροή των πραγμάτων, αλλάζουν τα δεδομένα, επανεμφανίζονται συναισθήματα που θεωρούνταν χαμένα ή ξεχασμένα και η Ζωή ξεκινά και πάλι. Από την αρχή; Από τη μέση; Δεν ξέρω... Εξεταστική τώρα και καιρός για σκέψεις. Αυτές τις σκέψεις που μας τις λέει μια φωνούλα σιγανά, ψιθυριστά κι εμείς την αγνοούμε για πολύ καιρό πριν τελικά την ακούσουμε, κάτι που μπορεί και να μην κάνουμε με τη θέλησή μας. Εξεταστική = διάβασμα = περιορισμός των εξόδων και των περιπάτων = ευκαιρία στη φωνούλα αυτή να ακουστεί δυνατά και καθαρά. Ο ψίθυρος γίνεται κραυγή. Και όπως φαίνεται, οι ακραίες εντάσεις δε γίνονται εύκολα αντιληπτές. Δεν καταλαβαίναμε τον ψίθυρο και δεν καταλαβαίνουμε και την κραυγή. Τι είναι; Κραυγή αγωνίας; Απελπισίας; Ή χαράς; Ή μήπως ανανέωσης; Πίσω από αυτή τη φωνή κρύβεται τελικά αυτό που πραγματικά θέλουμε και τόσο καιρό αναζητούμε; Ίσως πάλι εκεί πίσω να κρύβεται η απάντηση στην ερώτηση που βασανίζει: ''Έκανα λάθος τελικά;'' Και αν τελικά ήταν όντως λάθος η απόφαση και το μονοπάτι δεν είναι αυτό που έπρεπε να ακολουθήσουμε, ο χάρτης της επιστροφής έχει σωθεί; Αναρωτιέμαι.. αν η ένταση μετριαστεί, αν ακούσουμε τη ''φωνούλα'', θα αντιδράσουμε; Ή θα προσπαθούμε να αντιληφθούμε τη νέα κατάσταση/διαπίστωση - που ίσως δεν είναι αυτή που φανταζόμαστε ή θέλαμε - κάνοντας το απόλυτο τίποτα;

4 σχόλια:

astromonos είπε...

Αυτές οι κραυγές δεν είναι κάτι διαφορετικό από το τραγούδι των σειρήνων που άκουγε ο Οδυσσέας δεμένος στο κατάρτι καθώς επέστρεφε στην πατρίδα του... Ή δεν είναι άλλο από το ποίημα ¨Ελεύθεροι Πολιορκημένοι¨ του Σολωμού, εκεί που λέει: Έστησε ο Έρωτας χορό με τον ξανθό Απρίλη... διάβασέ το και θα με θυμηθείς. Δεν γίνεται να επιτεύξεις κάτι χωρίς μάχες, χωρίς θυσίες, χωρίς απώλειες... απαράβατος νόμος του σύμπαντος: ενεργειακή ισορροπία!

Τα σέβη μου, καλή επιτυχία στις εξετάσεις της ζωής...

MaHaHoU είπε...

Αμα ακους κραυγες κοπελια κλεισε τα αυτια σου... :P

Έφη είπε...

Astromonos:''..οι κραυγές δεν είναι κάτι διαφορετικό από το τραγούδι των σειρήνων που άκουγε ο Οδυσσέας δεμένος στο κατάρτι..''
MaHaHoU:''Άμα ακούς κραυγές κοπελιά κλείσε τα αυτιά σου..''

Μάλλον το ίδιο λέτε πάνω κάτω.. Ο Οδυσσέας ήθελε να ακούσει το τραγούδι αλλά ήξερε τις συνέπειες και γι'αυτό ζήτησε να τον δέσουν στο κατάρτι. Για να μην μπορεί να αντιδράσει κι ας ήταν αυτό που ''ήθελε''. Δεν έκλεισε τα αυτιά του αλλά φρόντισε έτσι ώστε να μην πράξει μετά. MaHaHoU κι εσύ το ίδιο λες. Γιατί η φωνή είναι μέσα μας και λίγο κερί στα αυτιά δε θα μας εμποδίσει να ακούσουμε τις κραυγές της. Αρά θα ''κλείσουμε τα αυτιά μας'', θα τις αγνοήσουμε. Είναι τόσο εύκολο όμως αυτό; Και για πόσο θα νικά η αδιαφορία; Συνεχίζουμε τη ζωή με τις μάχες, τους αγώνες και τις προσπάθειες που αυτή απαιτεί λοιπόν.. Και αν ποτέ καταλάβουμε τι σημαίνουν αυτές οι κραυγές, πού ξέρετε; Μπορεί και να προλάβουμε να δεθούμε κι εμείς σε ένα κατάρτι. Αρκεί να είναι αυτός ο σωστός τρόπος δράσης/αντίδρασης. Θα δείξει..

Stella είπε...

Δεν θα πω πολλά. Μόνο θα σου θυμίσω κάποια λόγια ενός ανθρώπου που για μένα είναι ένας από τους καλύτερους σε αυτό που κάνουν… Μου τον γνώρισες εσύ, θυμάσαι; Και σε ευχαριστώ για αυτό!
«Οι πολεμιστές του φωτός συχνά αναρωτιούνται τι δουλειά έχουν εδώ. Πολλές φορές σκέφτονται πως η ζωή τους δεν έχει κανένα νόημα. Γι’ αυτό είναι πολεμιστές του φωτός. Επειδή κάνουν λάθη… επειδή αναρωτιούνται… επειδή επιμένουν να αναζητούν ένα νόημα… και στο τέλος θα το βρουν.» Paulo Coelho
Πως λοιπόν, θα ήσουν ένας σωστός πολεμιστής του φωτός αν δεν κατοικούσαν αυτές οι φωνούλες μέσα σου που αναρωτιούνται για όλα όσα σε απασχολούν;